Ημέρες ορειβασίας

Ημέρες ορειβασίας

Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2017

Εκδήλωση για τους σπόρους


“Ο Γιος μου Νικόλαος Μάντζαρος” της Χρύσας Σπηλιώτη





Ο Πολυχώρος Vault παρουσιάζει το μονόλογο της Χρύσας Σπηλιώτη “Ο Γιος μου Νικόλαος Μάντζαρος”, σε σκηνοθεσία Αυγουστίνου Ρεμούνδου με τη Χρύσα Σπηλιώτη στο ρόλο της Ρεγγίνας Μάντζαρου, κάθε Σάββατο στις 19:15 και Κυριακή στις 21:15, έως την Κυριακή 7 Ιανουαρίου 2018.



Ο Γιος μου Νικόλαος Μάντζαρος ήταν ο πρώτος από τους επτά Μονολόγους που θα παρουσιαστούν τη νέα θεατρική περίοδο στον Πολυχώρο Vault, με αφορμή το θεατρικό project "Ο Γιος μου...". Επτά σκηνοθέτες ετοιμάζουν επτά παραστάσεις, στηριγμένες πάνω σε επτά βιογραφίες. Επτά μάνες μιλάνε για τους γιους τους. Επτά γυναίκες ηθοποιοί θα παρουσιάσουν επτά μονολόγους απλών γυναικών που μιλάνε για τα παιδιά τους, που εμείς γνωρίσαμε ως άντρες σπουδαίους και διακεκριμένους, που έλαμψαν με την προσωπικότητα, το έργο, την ευφυΐα, το ταλέντο, την τέχνη ή την επιστήμη τους (Μάντζαρος, Συγγρός,  Σολωμός, Ψυχάρης, Μέγας Αλέξανδρος, Μακρυγιάννης, Καβάφης,). Επτά σημαντικοί άντρες του παρελθόντος που η ζωή και το έργο τους παραμένει ακόμα πηγή έμπνευσης για τους σύγχρονους, μέσα από μια γυναικεία ματιά.



Παράλληλα παρουσιάζεται στη δεύτερη σκηνή του VAULT και ο μονόλογος «Νικολέτα Νομικού Συγγρού: Ο Ανδρέας μου» σε κείμενο - σκηνοθεσία Σίμου Παπαναστασόπουλου, με την Ιωάννα Γκαβάκου στο ρόλο της Νικολέτας Νομικού-Συγγρού και μουσική της Νένας Βενετσάνου, κάθε Σάββατο στις 19:00 και Κυριακή στις 21:00, ως την Κυριακή 7 Ιανουαρίου.

Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

Τα κρασιά της Κεντρικής Ελλάδας και πάλι στην Αθήνα  




Για δεύτερη συνεχή χρονιά, τα κρασιά της Κεντρικής Ελλάδας έρχονται στην πρωτεύουσα. Τα συνοδεύουν  οι ίδιοι οι οινοποιοί τους, μέλη της Ένωσης Οινοπαραγωγών του Αμπελώνα της Κεντρικής Ελλάδας (ΕΝΟΑΚΕ), στην εκδήλωση γευσιγνωσίας «ΟινοΚεντρικά». Η εκδήλωση θα λάβει χώρα στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρεταννία, την Κυριακή 26 Νοεμβρίου 2017, με ώρες λειτουργίας 12:00 – 14:00 για τους επαγγελματίες και 14:00 – 20:00 για τους καταναλωτές. Τα «ΟινοΚεντρικά 2017» αποτελούν συνδιοργάνωση της ΕΝΟΑΚΕ, της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας, η οποία στηρίζει υποδειγματικά πρωτοβουλίες όπως αυτή η εκδήλωση, ούσα πολύτιμος αρωγός αξιόλογων επιχειρημάτων της περιοχής δράσης και της Αγροδιατροφικής Σύμπραξης Στερεάς Ελλάδας.



Τα κρασιά της Κεντρικής Ελλάδας είναι ιδιαιτέρως εντυπωσιακά και οι αμπελώνες παραγωγής τους βρίσκονται πάνω ή γύρω στα άφθονα βουνά της περιοχής. Εκεί αξιοποιούνται επιτυχώς γηγενείς και διεθνείς ποικιλίες αμπέλου, δίνοντας κρασιά με δική τους οντότητα: από καθημερινά έως σπουδαία, συχνά με κοινό παρονομαστή έναν ογκώδη, στιβαρό και πληθωρικό χαρακτήρα, ανάλογο με τους ορεινούς όγκους προέλευσής τους.

  Η  ΜΑΓΕΙΑ  ΤΩΝ  ΠΡΕΣΠΩΝ


του  Γιάννη Ζήβα


 «Σαν  πρωινή  μαγική  οπτασία

  ο  πελεκάνος   με  το  φτέρωμα  το  ασημί

Το   γαλήνιο   νερό  θα  γευτεί

Και  της   Πρέσπας  το  πέπλο  θα  ντυθεί»



  Κάποτε  στο  μακρινό  παρελθόν  αποφάσισα  να  περιηγηθώ  σε  έναν  τόπο  μυστηριακό, εικόνα  που  μου  δημιουργήθηκε  από  τις  αφηγήσεις  φίλων  μου  που  έτυχε  να  τον  επισκεφθούν. Δεν  πίστευα  στα  μάτια  μου  από  την  ομορφιά  και  την  γαλήνη  του  τοπίου.  

  Οι   Πρέσπες (σλαβική  λέξη  που  σημαίνει  τόπος  που  ησυχάζει  ή  κοιμάται  γαλήνια)  εκτείνονται  στην  βορειοδυτική  εσχατιά  της      χώρας. Ή  λεκάνη  των  Πρεσπών  περιβάλλεται  από  τα  όρη  Βαρνούντας  ή  Περιστέρι  στα  βόρεια, Τρικλάριο  στα  ανατολικά  και  νότια  και  Ντέβα  στα  δυτικά. Το  μέσο  υψόμετρο  του  λεκανοπεδίου  είναι  900-950 περίπου  μέτρα  και  σ’ αυτό  δεσπόζουν  οι  δύο  λίμνες , Μεγάλη (Βρυγηίς)  και  Μικρή  Πρέσπα. Η  Μεγάλη  Πρέσπα  μοιράζεται  στην  Ελλάδα, στην  Αλβανία  και  στην  ΠΓΔΜ.


 Παλαιότερα  ο  χώρος  έσφυζε  από  ζωή  και  προπολεμικά  αριθμούσε  γύρω  στις   50.000  κατοίκους. Οι  ασχολίες  των  κατοίκων  επικεντρώνονται   στην  καλλιέργεια  φασολιών  εξαιρετικής  ποιότητας  αλλά  και  πιπεριών, από  όπου  λαμβάνεται  το  περίφημο  κόκκινο  πιπέρι   ( μπούκοβο), στην  αλιεία  και  τον  τουρισμό.  Στην  περιοχή  συναντούμε  επίσης  και  έναν  αρκετά  μεγάλο  πληθυσμό  μικρόσωμης  αγελάδας  ιδιαίτερα  ανθεκτικής  στο  κρύο  και  με  εξαιρετικής  ποιότητας  γάλα.

"Ο Κίτσος ο λεβέντης" στον Παρνασσό


ΝΥΧΤΑ! (Yard Gal) της R.Prichard





Μετά την μεγάλη επιτυχία της παράστασης ΨΥΧΩΣΗ (4.48 Psychosis) της Sarah Kane το Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών συνεχίζει για δεύτερη χρονιά με το βραβευμένο βρετανικό έργο ΝΥΧΤΑ! (Yard Gal) της Rebecca Prichard στο Θέατρο Άλφα.Ιδέα. Η Rebecca Prichard αποτελώντας μια λαμπρή συνεχίστρια του έργου της Sarah Kane και του θεατρικού ρεύματος In-yer-Face-Theater μας καλεί στο κέντρο μιας μητρόπολης του άμεσου μέλλοντος, μας προκαλεί να περιπλανηθούμε μαζί της σε ένα υπαρξιακό ταξίδι έως την άκρη της Νύχτας!


Σκηνοθεσία: ΤΑΣΟΣ ΣΑΓΡΗΣ

Παίζoυν: ΣΙΣΣΥ ΔΟΥΤΣΙΟΥ | ΛΙΛΗ ΤΣΕΣΜΑΤΖΟΓΛΟΥ



Μουσική: Radiohead, Prodigy, Anne Clark, Total Eclipse, X Dream,

Atmos, Sandman, Lou Reed, Μikael Delta, Yann Tiersen, Αrcade Fire

Video Art: Άλκηστις Καφετζή, Void Optical Art Laboratory

Σκηνικά: Κenny Mac Lellan

Φωτισμοί: Γιώργος Παπανδρικόπουλος

Μετάφραση: Anna Holloway

Γιά­ννης Φαρ­σά­ρης : Χί­λια εὐ­ρὼ τὸν μή­να




 

Η  ΑΓΓΕΛΙΑ ΣΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ἦ­ταν πο­λὺ συγ­κε­κρι­μέ­νη: «Ζη­τεῖ­ται γυ­ναί­κα 30-40 ἐ­τῶν, ἀ­πο­κλει­στι­κὰ γιὰ συν­τρο­φιὰ ὕ­πνου. Ὀ­κτά­ω­ρη νυ­χτε­ρι­νὴ ἀ­πα­σχό­λη­ση, μι­σθὸς χί­λια εὐ­ρώ.» Ἕ­ξι γυ­ναῖ­κες πῆ­ραν τη­λέ­φω­νο καὶ συ­ναν­τή­θη­κα μὲ ὅ­λες γιὰ τὶς ἀ­πα­ραί­τη­τες δι­ευ­κρι­νί­σεις: Ὄ­χι σέξ, μό­νο ἀγ­κα­λιὰ ὕ­πνου, ὡ­ρά­ριο ἐρ­γα­σί­ας δώ­δε­κα τὰ με­σά­νυ­χτα ἕ­ως ὀ­κτώ τὸ πρω­ὶ (πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται καὶ ἡ προ­ε­τοι­μα­σί­α πρω­ϊ­νοῦ), ὑ­πο­χρε­ω­τι­κὴ με­τα­ξω­τὴ νυ­χτι­κιὰ καὶ ὄ­χι πι­τζά­μα, μπά­νιο μὲ συγ­κε­κρι­μέ­νο ἀ­φρό­λου­τρο πρὶν ἀ­π’ τὸν ὕ­πνο.

        Εἶ­μαι τριά­ντα ὀ­κτὼ χρο­νῶν, πε­τυ­χη­μέ­νος ἀ­σφα­λι­στής, χω­ρι­σμέ­νος, μὲ μιὰ κό­ρη στὰ ἐν­νιά. Δου­λεύ­ω σχε­δὸν ὅ­λη μέ­ρα, κά­θε βρά­δυ βγαί­νω μὲ φί­λους, γυ­ναῖ­κες ἀλ­λά­ζω συ­χνά, ὅ­μως ἔ­χω ἀ­πο­φα­σί­σει νὰ μὴν παν­τρευ­τῶ πο­τὲ ξα­νὰ με­τὰ τὸν ἀ­πο­τυ­χη­μέ­νο γά­μο. Μό­νο ποὺ τὶς νύ­χτες δὲν μπο­ρῶ νὰ κοι­μη­θῶ μο­νά­χος —στρι­φο­γυρ­νά­ω γιὰ χρό­νια ἄυ­πνος στὸ κρε­βά­τι— κι αὐ­τὲς εἶ­ναι οἱ μο­να­δι­κὲς ὀ­κτὼ ὧ­ρες πού μοῦ χα­λοῦν τὴν εὐ­τυ­χί­α. Κι ἀ­πο­φά­σι­σα νὰ βρῶ μιὰ λύ­ση γι’ αὐ­τό. Τὸ νὰ κοι­μᾶ­μαι ἀγ­κα­λιὰ μὲ τὶς γυ­ναῖ­κες ποὺ ἀλ­λά­ζω συ­χνά, τὸ δο­κί­μα­σα καὶ μοῦ προ­κα­λεῖ χει­ρό­τε­ρους ἐ­φιά­λτες.

        Ἡ Μά­ριον εἶ­ναι τριά­ντα ἕ­ξι ἐ­τῶν. Τὴν ἀ­πέ­λυ­σαν ἀ­π’ τὴ δου­λειά της ὡς πω­λή­τρια καλ­λυν­τι­κῶν τρεῖς μῆ­νες πρὶν καὶ ἔ­κτο­τε εἶ­ναι ἄ­νερ­γη. Ἔ­χει μιὰ μη­τέ­ρα νὰ φρον­τί­σει στὸ σπί­τι, ἕ­να στε­γα­στι­κὸ δά­νει­ο στ’ ὄ­νο­μά της κι ἕ­ναν σύ­ζυ­γο ἐ­ξα­φα­νι­σμέ­νο. Ὅ­ταν ἔ­λε­γε κά­θε βρά­δυ στὴ μη­τέ­ρα της: «Πρέ­πει νὰ βρῶ μιὰ ὁ­ποι­α­δή­πο­τε δου­λειά», δὲν φαν­τα­ζό­ταν ὅ­τι θὰ γνω­ρί­σει ἐ­μέ­να ὡς ὑ­πο­ψή­φιο ἐρ­γο­δό­τη.

Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

Η πολιτεία οφείλει να ανακαλύψει τη δασοπονία ξανά....

Ανακοίνωση δασολόγων, δασοπόνων και δασοφυλάκων για τις πλημμύρες στην Αττική


Οι Δασικές Συνδικαλιστικές Οργανώσεις και όλοι οι εργαζόμενοι στις Δασικές Υπηρεσίες της χώρας εκφράζουμε τη βαθιά μας θλίψη και τα θερμά συλλυπητήρια στις οικογένειες των θυμάτων, καθώς και την αμέριστη συμπαράσταση μας στους πληγέντες από την καταστροφική πλημμύρα στη Δυτική Αττική.
Με αφορμή αυτό το τραγικό γεγονός και κάτω από το συγκλονιστικό βάρος των απωλειών ανθρώπινων ζωών, την τεράστια καταστροφή περιουσιών και τις εκατοντάδες οικογένειες που έμειναν άστεγες οφείλουμε σαν ελάχιστο χρέος τιμής στους ανθρώπους αυτούς να τονίσουμε και να αναδείξουμε τις αιτίες που προκαλούν αυτές τις τραγωδίες.
Ασφαλώς μπορούμε να μιλήσουμε για άναρχη και μονομερή ανάπτυξη του οικιστικού ιστού σε πολλές και πυκνοκατοικημένες σήμερα περιοχές της χώρας, χωρίς μελέτη του υδατικού δυναμικού της ευρύτερης περιοχής, χωρίς πρόβλεψη και χωρίς εκτίμηση του όποιου ενδεχόμενου φυσικού κινδύνου.
Μπορούμε να μιλήσουμε για μπαζωμένα ρέματα και χειμάρρους, που υποτιμήθηκαν σαν φυσικοί αποδέκτες ύδατος και αντιμετωπίστηκαν στη λογική της μηχανικού περιορισμού τους ή της εξαφάνισής και της μετατροπής τους σε τεχνικούς αγωγούς όμβριων υδάτων ή ακόμη χειρότερα σε δρόμους και οικόπεδα …
Μπορούμε να μιλήσουμε για τη νοοτροπία του εύκολου κέρδους, της αντιπαροχής και του βολέματος που χαρακτήρισε ολόκληρες γενιές συμπολιτών μας, τη νοοτροπία της καταπάτησης δημόσιας δασικής γης για αυθαίρετη δόμηση. Μπορούμε να μιλήσουμε για τα χιλιάδες στρέμματα που καίγονται κάθε χρόνο, για τη διάβρωση και την απώλεια παραγωγικών εδαφών, για την απερήμωση και την κλιματική αλλαγή.
Οφείλουμε όμως εκτός από τις παραπάνω αρνητικές επισημάνσεις, που αποτελούν «την κορυφή του παγόβουνου», στις οποίες και αποδίδεται το πρόβλημα που γίνεται άμεσα αντιληπτό λόγω των συνεπειών του, να δούμε τη βασική αλλά υποτιμημένη από την πολιτεία αιτία αυτών των φαινομένων, που εστιάζεται στην κακή διαχείριση ή και την πλήρη εγκατάλειψη των «λεκανών απορροής»

Το Σικιαρίδειο Ίδρυμα απειλούμενο με εξαφάνιση...




Σε  σημερινό Δελτίο Τύπου ο Σύλλογος των Εργαζομένων στο Σικιαρίδειο Ίδρυμα διεκτραγωδεί  την θλιβερή κατάσταση ενός ιδρύματος, 
που θα μπορούσε να παίξει πρωτοποριακό ρόλο στον τομέα της παροχής υπηρεσιών στους ΑμΕΑ :
Ως γνωστόν το Σικιαρίδειο ίδρυμα από το έτος Ίδρυσής του με τη σημερινή μορφή λειτουργίας ( 1971), αποτέλεσε πρότυπο λειτουργίας με πρωτοποριακά προγράμματα στον χώρο της Ειδικής Αγωγής. 

Τα τελευταία χρόνια αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα με κύρια βάση τους την μειωμένη κρατική επιχορήγηση, τις σημαντικές καθυστερήσεις των πληρωμών από τον ΕΟΠΥΥ και άλλα ιδιωτικά συμφέροντα.

Αυτό που δεν είναι γνωστό , παρά τις εξαγγελίες από επίσημα χείλη ( Πολιτική ηγεσία Υπουργείου Εργασίας, Περιφέρεια Αττικής και Πρόεδρο Δ.Σ. Σικιαριδείου Ιδρύματος ), για αναβάθμιση του Σικιαριδείου Ιδρύματος, είναι ότι εξακολουθεί να βρίσκεται σε τρομερά δύσκολη κατάσταση. Απλήρωτοι εργαζόμενοι, κενά σε οργανικές θέσεις, σοβαρά κτιριακά προβλήματα και σοβαρά προβλήματα στη θέρμανση.

Μια μικρή πριγκίπισσα φυλακισμένη σε έναν πύργο ψηλό, σε ένα οχυρό απρόσιτο.



Αέναος Χορός - Σόλο

Σάββατο, 25 Νοεμβρίου, 20:00

Ο χορός της Τιτής Αντωνοπούλου χτίζει, μεθοδικά και στοχευμένα, μια τεράστια μεταφορά για το δράμα της ανθρώπινης κατάστασης όταν η μοίρα και μόνον η μοίρα αποφασίζει γι αυτήν. Η αθωότητα και η χάρη της μικρής πριγκίπισσας μεγεθύνουν το βάθος και προσθέτουν στην ένταση του δράματος. Περισσότερα.

Μουσική: Χένρι Περσέλ (1659-1695), Σονάτες σε τέσσερα μέρη
Χορός: Τιτή Αντωνοπούλου

Χορογραφία, κοστούμια, φωτισμοί: Αναστασία Λύρα
Φωτιστικός αυτοσχεδιασμός: Άλκης Σπηλιώπουλος
Διάρκεια: 45 λεπτά.
Δεξίππου 5 και Πλατεία Ταξιαρχών, Πλάκα (150 μέτρα από το Μετρό Μοναστηράκι)
Τηλέφωνο κρατήσεων: 6989 443157. Κράτηση απαραίτητη λόγω περιορισμένου χώρου
Ώρα έναρξης: 20:00
Γενική είσοδος: 10 ευρώ, Μειωμένο εισιτήριο, 5 ευρώ.
--

Θετικά στοιχεία αλλά και προβληματισμός για το νομοσχέδιο του ΥΠΕΝ




Παρά τα θετικά σημεία που περιέχει το σχέδιο νόμου για τις προστατευόμενες περιοχές που τέθηκε σε διαβούλευση από το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας(ΥΠΕΝ), οι περιβαλλοντικές οργανώσεις επισημαίνουν τον κίνδυνο να παραμείνει μετέωρο το εθνικό σύστημα προστατευόμενων περιοχών.



Σε κοινή τους τοποθέτηση, οι περιβαλλοντικές οργανώσεις Αρκτούρος, ΑΡΧΕΛΩΝ, Δίκτυο Μεσόγειος SOS, Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Φύσης, Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, Εταιρεία Προστασίας Πρεσπών, Καλλιστώ, MEDASSET, MΟm, ΑΝΙΜΑ, WWF Ελλάς αξιολογούν τα θετικά και αρνητικά σημεία του νομοσχεδίου. Διαπιστώνουν κατ’ αρχήν με ανακούφιση ότι λίγο πριν την εκπνοή της διάρκειας ζωής τους, μέχρι το τέλος του έτους, οι φορείς διαχείρισης επιφορτίζονται με κεντρικό ρόλο στο εθνικό σύστημα προστατευόμενων περιοχών, ανατρέποντας παλαιότερους σχεδιασμούς για καταργήσεις και συγχωνεύσεις.

Οι 35 φορείς διαχείρισης, 28 υφιστάμενοι και 7 νέοι, που προβλέπονται από το σχέδιο νόμου θα καλύπτουν σχεδόν όλο το δίκτυο των περιοχών Natura 2000, συμπεριλαμβανομένων επικείμενων επεκτάσεών του. Η πρόβλεψη αυτή αποτελεί σημαντικό βήμα προόδου, καθώς μέχρι σήμερα λιγότερο από το ένα τρίτο των περιοχών Natura 2000 εντασσόταν στην αρμοδιότητα κάποιου από τους 28 υφιστάμενους φορείς διαχείρισης. Ιδιαίτερα θετικό στοιχείο στο νέο νομοσχέδιο αποτελεί, επίσης, η ρητή πρόβλεψη της κάλυψης της λειτουργίας τους από τον κρατικό προϋπολογισμό σε ετήσια βάση.

Έντονος όμως παραμένει ο προβληματισμός των 11 οργανώσεων για την επί της ουσίας λειτουργία των προστατευόμενων περιοχών, τόσο στο αμέσως επόμενο διάστημα όσο και στο μέλλον.

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Τοτό Ριϊνα…


Του Γιάννη Σχίζα

Ο αρχιμαφιόζος που πέθανε πρόσφατα,   ήτανε  λέει Σισιλιάνος- σιγά μην ήταν από την ειδυλλιακή Τοσκάνη ή από την θεοφοβούμενη Ασίζη !Ήταν κοντός,1.58,  τόσο ώστε μου θύμιζε ένα συνάδελφο στη δουλειά που όταν ήθελε να πειράξει  κάποιον κοντό έλεγε : «Ενάμισι μέτρο με το όπλο στην ανάταση…» Ήταν επαγγελματίας δολοφόνος, φυγόδικος για 23 χρόνια, εντολοδότης  δυο διάσημων δολοφονιών – των Εισαγγελέων Τζοβάνι Φαλκόνε και Πάολο Μπορσελίνο. Ειδικεύθηκε μια περίοδο στις απαγωγές επιχειρηματιών, «έφαγε» 26 φορές ισόβια και  έκανε «μούγκα  στη στρούγκα»  των ανακριτικών αρχών, που προσπαθούσαν να του αποσπάσουν πληροφορίες. Κάποιος δικός μας δημοσιογράφος  σημείωσε για τον Ριϊνα : «πέρασε στην ιστορία, ως ο μαφιόζος που δεν αναγνώρισε ποτέ τις τραγικές ευθύνες του»…Το σχόλιο απολύτως αβίαστα και σε dt χρόνο ήγειρε το δικό μου αντισχόλιο : Σιγά μην αναγνώριζε ευθύνες !

Ο Ριινα ήταν «μπουμπούκι» στο τέλος του Β Παγκόσμιου Πολέμου, σε μια περιοχή (Σικελία) που διεκδίκησε την ανεξαρτησία της από τη μητέρα Ιταλία…Τελικά το σχέδιο αυτό δεν ευοδώθηκε, αλλά ευοδώθηκε η ανάδυση του οργανωμένου εγκλήματος από τις στάχτες στις οποίες κείτονταν επί Μουσολινικού καθεστώτος . Το  καθεστώς  αυτό δεν συμβιβάστηκε με το εγκληματικό παραεμπόριο, θέλοντας να κρατήσει όλη την πίτα για λογαριασμό του…Στη συνέχεια η Ιταλική Αριστερά κατέβαλε σκληρές αλλά ατελέσφορες προσπάθειες  εναντίον του οργανωμένου εγκλήματος, το οποίο ακόμη και σήμερα  εισπράττει φόρο  για την παροχή προστασίας σε επαγγελματίες και πολίτες…

Όλα τα πράγματα και όλες οι δραστηριότητες έχουν τον πρωταθλητή τους. Παρ’ ημίν ο Δημήτρης Κωστόπουλος με το πόνημά του «Ο Νταβέλης στο Σικάγο», έδωσε ένα χρονικό των Ελλήνων παράνομων και των πιο ιστορικών παρανομιών:  Βεβαίως και εμείς δεν υστερήσαμε, είχαμε ΄την ιστορική διπλομπλόφα της απόδρασης Παλαιοκώστα με ελικόπτερο, είχαμε ένα Βενάρδο ληστή τραπεζών[(και μάλιστα με μια κουκλάρα αδελφή περί της οποίας ο Γιώργος Ζαμπέτας έλεγεν ότι «σπάζει γλόμπους»(κοινώς, κάνει μπαμ…)], είχαμε τους αδελφούς Κατελάνους που εκδίωκαν εισαγγελείς  κλωτσηδόν από «περίεργους» χώρους εργασίας, είχαμε τους αδελφούς Γρηγοράκους +τον πατέρα που φαγώθηκαν μέχρις ενός από αντίπαλες συμμορίες, είχαμε τον διάσημο Φώτο  Γιαγκούλα του οποίου το κεφάλι «καρφώθηκε» στον σιδηροδρομικό σταθμό Κατερίνης (1925) εν αναμονή της επίσκεψης του δικτάτορα Θεόδωρου Παγκάλου. Είχαμε πολλούς και πολλά,  αλλά Τοτούς Ριίνες δεν είχαμε…

Ο Μαφιόζος που γνωρίσαμε δια μέσου των κινηματογραφικών έργων είχε δουλική σχέση με τ’ αφεντικά του, ήταν δέσμιος του καταναλωτισμού και της συμβατικής «ευζωϊας»- της λεγόμενης «μεγάλης ζωής». Ήταν πιστός αλλά σε κρίσιμες φάσεις γινόταν ανεπιφύλακτα προδότης,  ήταν σεξιστής και ουδέποτε ερωτευμένος, ήταν «καλός οικογενειάρχης» γιατί έτσι διέβλεπε ένα μελλοντικό θύλακα αυτοπροστασίας. Δεν ξέρω τι χαρακτηριστικά είχαν οι δικοί μας κατσαπλιάδες , πάντως το διάσημο λατινικό γνωμικό ( Homo Homini Lupus = Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο λύκος)  ταίριαζε απόλυτα στους μαφιόζους, αν και αδικούσε το συμπαθές τετράποδο… 

Σωτήρης Ριζάς :   Παρατάξεις και κόμματα στη μεταπολεμική Ελλάδα






Σειρά: Βασική Ιστορική Βιβλιοθήκη  

Βιβλιοπωλείον της Εστίας. Πρώτη έκδοση: Φεβρουάριος 2016    

Σελ. 216, 12 x 19,  τιμή: 12 ευρώ  

ISBN: 978-960-05-1663-0



Τι συνιστά παράταξη, σε αντιδιαστολή προς το κόμμα; Πρόκειται για μια πολιτική ταύτιση η οποία βασίζεται στην ιδεολογία, τη νοοτροπία, την προδιάθεση ή και την ιστορία. Συχνά οι παρατάξεις σχηματίζονται και παγιώνονται μετά από ένα βαθύ διχασμό ο οποίος δημιουργεί πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές διαιρέσεις. Τα πολιτικά στρατόπεδα μπορούν και επιβιώνουν ακόμα και όταν οι συνθήκες που τα δημιούργησαν μεταβάλλονται. Η παράταξη διαθέτει κοινωνική βάση και ιστορικό βάθος. Αν και τα κόμματα εμφανίζονται στο δημόσιο λόγο ως φορείς της παράταξης, αυτό συχνά αποτελεί αξίωση και όχι πραγματική κατάσταση. Οι παρατάξεις κατά καιρούς ενοποιούνται σε ένα πολιτικό σχήμα, αλλά η ενότητα παραμένει το ζητούμενο, δεν είναι δεδομένη.

Το βιβλίο αυτό αποβλέπει στη διερεύνηση των συνεχειών και ασυνεχειών των παρατάξεων και των κομμάτων και την ένταξή τους σε ιστορική προοπτική από το 1945 έως τον Σεπτέμβριο του 2015, οπότε οι εκλογές ανέδειξαν μια νέα αποκρυστάλλωση, έστω προσωρινή ή βραχύβια, του κομματικού συστήματος. 


Ποίηση Νίκου Μοσχοβάκου


Σαίξπηρ, "Οι εύθυμες κυράτσες του Ουινσδορ


Ουίλλιαμ Σαίξπηρ | Μετάφραση: Νίκη Τριανταφυλλίδη
Είδος: Κλασικό Θέατρο
Εξώφυλλο: Πίνακας του William Powell Frith
Σελίδες: 92
Χρονολογία έκδοσης: Oκτώβριος 2017
ISBN: 978-618-5286-27-9


Τιμή: 10,6 €



ΕΚΔΟΣΕΙΣ  ΒΑΚΧΙΚΟΝ
Οι εύθυμες κυράδες του Ουίνδσορ ανήκουν ολοφάνερα στην εποχή όπου το ύφος του ποιητή είναι ακόμα γεμάτο κέφι, αισιοδοξία, νεανικό παλμό και ευφορία. Έτσι τουλάχιστον μαρτυρεί η ατμόσφαιρα του έργου. Ένας κόσμος χωρατατζήδων, φλύαρων, κουτοπόνηρων ανθρώπων, ιδωμένος από τον ποιητή με διάθεση πρόσχαρη, «ανοιχτή» και με άκακο μάτι. Αν και δεν είναι γνωστό το πότε γράφτηκε το έργο από τον Σαίξπηρ, είναι πιθανό να ανέβηκε για πρώτη φορά το 1597, ενώ δημοσιεύτηκε σε κείμενο το 1602. Έργο με πολλά ηθογραφικά στοιχεία της εποχής του Σαίξπηρ, κωμωδία γραμμένη με μπρίο και κέφι.
Η διασκευή-μετάφραση της κας Νίκης Τριανταφυλλίδη μεταξύ άλλων παρουσιάζει ενδιαφέρον ως προς το εξής: προσαρμόζει τη γλώσσα στο ύφος της ελληνικής πραγματικότητας της υπαίθρου, ειδικά σε ό,τι αφορά την «ιδιόλεκτο» της υπηρέτριας, η οποία παίζει καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της πλοκής. Γλώσσα άμεση, με αφήγηση, που δίνει την αίσθηση ότι οι ήρωες ζουν ανάμεσά μας και τις φάρσες που σκαρώνουν θα μπορούσαμε άνετα να τις σκαρώσουμε κι εμείς για να δώσουμε «μάθημα ζωής» σε κάποιον που πιθανώς το χρειάζεται.
Το θέμα είναι αν ο αυτός ο κάποιος -και εν προκειμένω ο «μπούφος», κουτοπόνηρος και καιροσκόπος Φάλσταφ- είναι σε θέση να το εισπράξει.

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

  ΚΥΝΗΓΩΝΤΑΣ  ΤΗΝ  ΑΡΕΘΟΥΣΑ


του Γιάννη Ζήβα


  Η  Μυθολογία  μας  μιλάει  για  τον  ανεκπλήρωτο  έρωτα  του  ωραίου  νεανία  Αλφειού  για  την  νύμφη  Αρέθουσα. Μαγεμένος  ο  Αλφειός  από  τα  θέλγητρα  της  νύμφης,  την  κυνήγησε  για  να  την  κάνει  δική  του, αλλά  εκείνη  αρνιόταν  πεισματικά, μέχρι  που  χάθηκε  στην  θάλασσα.Οι  θεοί  έλυσαν  αυτήν  την  ιδιότυπη  «πολιορκία» μεταμορφώνοντας  τον  μεν  Αλφειό  σε  ποτάμι, την  δεν  Αρέθουσα  σε  πηγή. Όμως  δεν  αρκέσθηκαν  σ’αυτό , αλλά  έστειλαν  την  Αρέθουσα  μέχρι  το  νησί  Ορτυγία  κοντά  στα  ανατολικά  παράλια  της  Σικελίας  για  να  αναβλύζει   εκεί  η  πηγή  της. Ο  Αλφειός  δεν  μπόρεσε  να  φθάσει  ως  εκεί  και  ως  ποταμός  πλέον  εκβάλλει  στα  δυτικά  της  Πελοποννήσου.

  Ετυμολογικά  η  λέξη  Αλφειός  ερμηνεύεται  ως  τόπος  των  αλφίτων, των  αλεύρων  κριθαριού, αλλά  σχετίζεται  και  με  την  λέξη  «αλφός», «albus»  που  σημαίνει  λευκός.

   Γιά  τον  Αλφειό  λοιπόν  ο  λόγος,, τον  ποταμό  που  οι  ντόπιοι  τον  ονομάζουν  και  Ροφιά.  Έχει  μήκος  111  χιλιόμετρα, και  κατατάσσεται  στην  πρώτη  θέση  των  ποταμών  της  Πελοποννήσου, ενώ  είναι  μεταξύ  των  δέκα  μεγαλύτερων  ποταμών  της  χώρας  μας.

  Οι  πηγές  του  βρίσκονται  στις  δυτικές  υπώρειες  του  Πάρνωνα  και  στο  οροπέδιο  της  Τρίπολης . Ο  άνω  ρους  του  διακόπτεται  στο  οροπέδιο  της  Τρίπολης  για  να  γίνει  σε  μικρό  σχετικά  μήκος  του  υπόγειος. Επανεμφανίζεται  στα  νότια  του  λεκανοπεδίου  της  Μεγαλόπολης,  όπου  δέχεται  τα  ύδατα  του  παραποτάμου  του  Ελισσώνα . Κατόπιν    λαμβάνει   βόρεια  πορεία  μέχρι  την  κοιλάδα  που  περικλείει  το  λεκανοπέδιο  από  βορρά, και  παρακάμπτει  με  δυτική  πορεία  πλέον  την  Καρύταινα. Μετά  από  μικρή  απόσταση  δέχεται  τα  νερά  του  δεύτερου  παραποτάμου  του , του  Λούσιου, που  κυλάει  μέσα  στο  ομώνυμο  φαράγγι  για  να  συναντήσει  τον  μεγάλο  αδελφό  του. Ο  άνω  ρούς  του  ποταμού  διανύει  περιοχές  ιδιαίτερου  φυσικού  κάλλους, με  μόνη  παραφωνία  την  κυριαρχία  του  τερατώδους  ατμοηλεκτρικού  εργοστασίου  της  ΔΕΗ, που  έχει  μετατρέψει  το  πάλαι  ποτέ  ειδυλλιακό  λεκανοπέδιο, σε  σεληνιακό  τοπίο. Πέραν  αυτού, μεγάλο  μέρος  των  αποβλήτων  του  εργοστασίου  αποχετεύεται  στο  ποτάμι, εκτός  της   ρύπανσης  που  υπάρχει  από  τις  πάμπολλες  βιοτεχνίες  της  Μεγαλόπολης  και  οι  οποίες  επίσης  ρίχνουν  μεγάλο  μέρος  των  αποβλήτων  τους  στον  Αλφειό.
Η Φωτο από τη Βικιπαίδεια, της Sofie Debognies

Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

Υδάτινος Κόσμος




Του Γιάννη Σχίζα
ΑΥΓΗ 18.11.17


Ο Κέβιν Κόσνερ σκηνοθέτησε  το 1995 τον «Υδάτινο κόσμο»- μια ταινία άκρως δυστοπική, με σενάριο  την  ολική  τήξη των πάγων από την υπερθέρμανση  του πλανήτη. Ο Φερνάν Μπρωντέλ αναφέρθηκε στον επίμονο αγώνα των ανθρώπων της Μεσογείου για την αποστράγγιση των γεωργικών εκτάσεων. Πριν από αυτούς   ήταν  η βιβλική αφήγηση για την «Κιβωτό του Νώε»(!),  κι ακόμη πιο πριν  η  αφήγηση για την τρίτη ημέρα της δημιουργίας-  με το διαχωρισμό του στερεού από το υγρό μέρος της γης- που απηχούσε  την αγωνία του προϊστορικού ανθρώπου μπροστά στις καταστρεπτικές  πλημμυρικές  συνθήκες.

Οι πλημμύρες ήταν πάντοτε παρούσες και η προστασία από αυτές ήταν διαχρονικό ζήτημα. Ο όρος «πλωτές πόλεις» χρησιμοποιήθηκε σαρκαστικά στα μέσα της δεκαετίας του 90 σε μια σειρά από ευρωπαϊκές χώρες – Ολλανδία, Αγγλία, Γερμανία κ.ά – για να δείξει την ένταση του φαινομένου. Όλες οι  ιστορικές αλλά και οι σύγχρονες εμπειρίες, στην τοπική,  εθνική και διεθνή κλίμακα, συγκλίναν στο να δημιουργήσουν έναν  σταθερό «προϊδεασμό» και να εισφέρουν  ένα «ασφαλιστικό κεφάλαιο»  τεχνογνωσίας.

Δυστυχώς η τυχαία και ασυνεχής εμφάνιση των πλημμυρικών φαινομένων , σε συνδυασμό με την αβάστακτη ελαφρότητα  προσέγγισης (ή μάλλον διέλευσης…) από σοβαρότατα θέματα-  εμπόδισαν την ανάπτυξη ενός «ολιστικού» λόγου για την αντιμετώπιση του ζητήματος.  Στην Ελλάδα η  έμφαση στις επίμαχες  διαδρομές του νερού  μέσω των ρεμάτων του αστικού χώρου,  εμπόδισε την προβληματική για τις επιφανειακές οδεύσεις του υγρού στοιχείου στον περιαστικό χώρο , καθώς επίσης και για τη διείσδυσή του στο έδαφος.

Εκδήλωση στη Λάρισα για τον Αχελώο



Παρέμβαση Δικτύου «Μεσοχώρα - Αχελώος SOS»
ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ - ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Λάρισα, Πέμπτη 16 Νοεμβρίου 2017, «Χατζηγιάννειο» πνευματικό κέντρο







Α. ΕΙΣΑΓΩΓΗ: δύο πρώτα σχόλια



Θεσσαλία δεν είναι μόνο μία

Λίγο καιρό μετά το αντιρατσιστικό φεστιβάλ, ξανακουβεντιάζουμε στη Λάρισα για το θέμα του Αχελώου. Πέρα από την αυτονόητη αξία που έχει ο δημόσιος διάλογος, έχει σημασία να επισημανθεί ότι αυτές οι συζητήσεις αποδεικνύουν και ότι η Θεσσαλία δεν είναι μόνο μία και ότι όλοι οι πολίτες της δε στοιχίζονται, αναγκαστικά, πίσω από το αφήγημα της εκτροπής, όποιο κι αν είναι το τίμημα.



Ο κάμπος … αντιμέτωπος με το ποτάμι

Από το ιστορικό που ακολουθεί φαίνεται καθαρά ότι έχουν περάσει πάνω από τριάντα χρόνια, από τότε που από τα λόγια περάσαμε στα έργα, δηλαδή από τότε που άρχισαν εργασίες μεγάλης κλίμακας στον άνω ρου του Αχελώου. Σήμερα, μπορούμε να πούμε χωρίς επιφύλαξη ότι όσοι εμπνεύστηκαν, στήριξαν ή εκμεταλλεύτηκαν αυτό το σχεδιασμό έχουν τεράστια ευθύνη. Όχι μόνο γιατί σπατάλησαν τεράστια ποσά δημόσιου χρήματος για ένα λάθος σκοπό, όχι μόνο γιατί προκάλεσαν τεράστιες καταστροφές με τα έργα -κάποια από αυτά έφτασαν στο τέλος, κάποια έμειναν στη μέση-, όχι μόνο γιατί, επί τριάντα χρόνια, κρατούν σε ομηρία το χωριό και τους κατοίκους της Μεσοχώρας.



Έχουν τεράστια ευθύνη και για κάτι ακόμη, εξίσου σημαντικό:

·      Καλλιέργησαν σε μια μεγάλη μερίδα της τοπικής κοινωνίας την παράλογη ιδέα ότι υπάρχει δυσαρμονία και σύγκρουση, ανάμεσα σε δύο κορυφαίες προτεραιότητες: η πρώτη, να παραμείνει ο θεσσαλικός κάμπος βασικό εργαλείο για τη διασφάλιση της διατροφικής επάρκειας της χώρας και, η δεύτερη, να διασωθεί ότι απέμεινε ανέγγιχτο στον Αχελώο, να παραμείνει ο Αχελώος ποτάμι και να εξακολουθεί να δίνει ζωή στις περιοχές που τον περιβάλουν στα 280 χιλιόμετρα της διαδρομής του, από τις πρώτες πηγές του στη νότια Πίνδο, μέχρι τις εκβολές του στο Ιόνιο.

Εμπρός στο δρόμο που έδειξαν οι Τούρκοι !




του Φάνη Βορεινάκη
Νέα Μάκρη
Προβλήθηκε στις 15/11 στον κινηματοθέατρο « Αλίκη» του πολιτιστικού και αθλητικού κέντρου Ν. Μάκρης, με πρωτοβουλία του πολιτιστικού-περιβαλλοντικού συλλόγου Βαρνάβα και άλλων ενδιαφερόμενων ομάδων, το εξαιρετικό ντοκυμαντέρ του Τουρκου σκηνοθέτη Φατίχ Ακιν « ο μολυσμένος παράδεισος».

 Η ταινία περιγράφει τον αγώνα των κατοίκων μίας τουρκικής πόλης στη Μαύρη Θάλασσα (karadeniz) κατά του τρόπου λειτουργίας του υποτιθέμενου ΧΥΤΑ της περιοχής τους, ο οποίος αποδείχθηκε ΧΑΔΑ και ανοικτή χωματερή του χειρότερου είδους. Τύχη αγαθή, ο καταγόμενος από τον ίδιο τόπο σκηνοθέτης του ντοκυμαντέρ παρήγαγε έργο, του οποίου οι καταγραφές εκτυλισσόμενες σε βάθος  χρόνου, αποκαλύπτουν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες πτυχές της σύγχρονης τουρκικής κοινωνίας.

 Οι εξαπατηθέντες κάτοικοι, που τους ξεγέλασαν οι αρχές υποσχόμενες ότι η ποιότητα ζωής τους ουδόλως θα επηρεαζόταν από το έργο της εναπόθεσης των σκουπιδιών, βίωσαν ακριβώς το αντίθετο σενάριο.

 Το δάσος αποψιλώθηκε, προκειμένου να εκτελεσθούν οι χωματουργικές εργασίες.

Τα κύτταρα υποδοχής των απορριμμάτων καλύφθησαν με γεωύφασμα- χωρίς προηγούμενη ομαλοποίηση του υποκείμενου εδάφους- με αποτέλεσμα αυτό να σχισθεί, επιτρέποντας τα άκρως μολυσματικά σταλάγματα κυρίως εξαιτίας των βαρέων μετάλλων, να μολύνουν τον υδροφόρο ορίζοντα και μέσω του παρακείμενου ρέματος της λεκάνης απορροής, να καταλήξουν στη Μαύρη Θάλασσα, συμβάλλοντας στο σχηματισμό υδροθείου και τη δημιουργία ανοξικού και τοξικού υπολιμνίου.

Τα σύμμεικτα απορρίμματα που εναποτέθησαν, αφού δεν λειτουργούσε κανενός είδους διαλογική διαδικασία, εξαιτίας της αναερόβιας ζύμωσης των οργανικών ουσιών, παρήγαγαν  δυσώδη αέρια. Από αυτά το  μεθάνιο είναι πολλαπλάσια υπεύθυνο της ανόδου της θερμοκρασίας από το διοξείδιο του άνθρακα και εκλυόμενο συμβάλλει τα μέγιστα στο φαινόμενο του θερμοκηπίου, καθιστώντας παράλληλα ανυπόφορα δυσώδη την περιβάλλουσα ατμόσφαιρα. Οι κατασκευαστές του έργου έχοντας προβλέψει την εξέλιξη αυτή, εγκατέστησαν προληπτικά δίκτυο εκνέφωσης αρωματικών αερίων για συγκάλυψη της δυσωδίας!

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

Oι.. λασπωμένες ευθύνες


της Λούλης Σταυρογιάννη
ΑΥΓΗ 



Τόσα χρόνια η μείωση του κινδύνου από τις πλημμύρες, από το πλήθος των εμπλεκομένων αρμοδίων, ουδέποτε αποτέλεσε προτεραιότητα, καθότι δεν προσφερόταν να "πουληθεί" ως έργο βιτρίνας



Ψηλά, πάνω από την πνιγμένη στη λάσπη Μάνδρα και με 16 ανθρώπινες ζωές χαμένες, το βουνό Πατέρας από τη δεκαετία του 1980 και μετά, με επαναλαμβανόμενες πυρκαγιές, έχει αποδασωθεί. Πιο μπροστά η Μάνδρα από χωριό μετατρέπεται σε πόλη, με τον κανόνα της άναρχης επέκτασης. Άρα τα ρέματα και οι χείμαρροι ουδέποτε οριοθετήθηκαν κι έτσι εξαφανίστηκαν οι κοίτες τους, χτίστηκαν παράνομα ή νόμιμα, μετατρεπόμενα σε οικοδομικά τετράγωνα.

Κεντρικός δρόμος του οικισμού η Κοροπούλη, η οποία ήταν κάποτε ρέμα το οποίο διευθετήθηκε με την κατασκευή αγωγού. Αλλά, όπως οι Σούρες και το ρέμα της Αγίας Αικατερίνης που «αγκαλιάζουν» την πόλη, απλώς αγνοήθηκαν, παρ' ότι τον Νοέμβριο του 1963 υπερχείλισαν και πνίγηκε ένας άνθρωπος.

Τον Ιανουάριο του 1996 εκδηλώνεται νέα πλημμύρα στη Μάνδρα και την Ελευσίνα με δύο νεκρούς. Τα ρέματα στα αζήτητα τόσα χρόνια, και επί του πρακτέου μηδέν. Τώρα, με την έντονη βροχή που θεωρήθηκε ακραίο φαινόμενο, η ιστορία επαναλήφθηκε με τον πιο τραγικό τρόπο.

Τόσα χρόνια η μείωση του κινδύνου από τις πλημμύρες, από το πλήθος των εμπλεκομένων αρμοδίων, ουδέποτε αποτέλεσε προτεραιότητα, καθότι δεν προσφερόταν να «πουληθεί» ως έργο βιτρίνας. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, με πόσο μεγάλη ευκολία άλλαζαν χέρια οι αρμοδιότητες για τον σχεδιασμό, τη μελέτη, την κατασκευή αντιπλημμυρικών έργων, με την τελική ευθύνη πολλές φορές να χάνεται στη λάσπη.

Δυο γάτες


Ο ΠΟΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΙΓΝΙΤΗ


της Μιράντας Παυλίδου



Πριν από μερικές μέρες βρέθηκα στην Πτολεμαΐδα, καλεσμένη της Δημοτικής Αρχής για να μιλήσω για την «Πρώτη συστηματική εκμετάλλευση λιγνιτών Πτολεμαΐδος από την εταιρεία Παυλίδου-Αδαμοπούλου», με την ευκαιρία των 60 χρόνων λιγνίτη στην περιοχή της Εορδαίας. Μπαίνοντας στον χώρο της εκδήλωσης,  είπα στους δημοσιογράφους ότι η οικογένεια Παυλίδη «κουβαλάει ένα τραύμα», το τραύμα του λιγνίτη, το οποίο μεταφέρεται από γενιά σε γενιά σαν κληρονομική ασθένεια. Εκείνη την χρονική στιγμή, νόμιζα πως είμαστε οι μόνοι με το τραύμα αυτό. Μετά την ομιλία μου και στο διάστημα μιας εβδομάδας κατά το οποίο παρέμεινα στην περιοχή, με προσέγγισαν διάφοροι  άνθρωποι για να μου εκφράσουν τα συγχαρητήρια αλλά και για να μοιραστούν μαζί μου τον δικό τους πόνο, το δικό τους τραύμα. Τους άκουσα προσεκτικά και με ενδιαφέρον.

Τα λεγόμενά τους με οδήγησαν στα παροπλισμένα εργοστάσια της ΛΙΠΤΟΛ και του ΑΗΣ Πτολεμαΐδος, στα ορυχεία της Μαυροπηγής, στην Μονάδα 5 και την γύρω περιοχή, τα οποία επισκέφθηκα με την άδεια του κ. Τάσου Λοβάτση Δ/ντη ΑΗΣ Πτολεμαΐδος. Ξεναγός μου, ο παλιός συμμαθητής μου,  Γιάννης Γαλάνος. Προς έκπληξή μου, διαπίστωσα κι εκεί μεγάλο πόνο.  Πόνο και κούραση. Πόνο και παραίτηση. Προσωπικό ασφαλείας μέσα στα τεράστια κιβούρια των εργοστασίων, που όμως αποπνέουν, ακόμα, μια ζεστασιά. Εκπέμπουν ακόμη σαν ζωντανοί οργανισμοί που βρίσκονται σε κόμα, σε χαμηλές συχνότητες, την παλιά τους λειτουργία. Ελπίζω να μην καταλήξουν να πουληθούν για παλιοσίδερα, προιόντα λεηλασίας, όλα αυτά τα συλλεκτικά αντικείμενα που βρίσκονται μέσα σε αυτά.  Στην μονάδα της ΛΙΠΤΟΛ η υπέροχη τουρμπίνα AEG των 5ΚW, εξαιρείται το νόμου περί εκπομπών αερίων και μπορεί να χρησιμοποιηθεί π.χ. για την τηλεθέρμανση της πόλης. Η εκποίηση της περιουσίας της ΔΕΗ είναι ένα μεγάλο θέμα στο οποίο πρέπει να δωθεί ιδιαίτερη προσοχή.

Διαπίστωσα, τα τεράστια βάθη στα οποία έχουν φτάσει τα λιγνιτορυχεία μας, πράγμα που καθιστά ασύμφορη την εξόρυξη του λιγνίτη και την τεράστια οικολογική καταστροφή της περιοχής. Μίλησα με ανθρώπους που ασχολούνται με τα χωματουργικά. Ακόμη ψάχνουν το υγιές στρώμα εδάφους, που αφαιρέθηκε από την επιφάνεια, προκειμένου να αποκαταστήσουν τα εδάφη. Εγκληματική αμέλεια, τσαπατσουλιά. Η αποκατάσταση γίνεται με τέφρα. Είναι να κλαίει και να γελάει κανείς, γιατί τα εδάφη αυτά θα γίνουν τσιμέντο, έρημος, κρανίου τόπος. Ούτε πουλί ιπτάμενο δεν θα περνάει πάνω από αυτά. Καμία πρόβλεψη και για τα νερά, από όσο ξέρω, δεν υπάρχει.

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

Tέχνη και πολιτική τον Οκτώβρη


Λουκίνο Βισκόντι



Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου
Είδος: Κινηματογράφος
Σελίδες: 62
Χρονολογία έκδοσης: Οκτώβριος 2017
ISBN: 978-618-5286-28-6 // 978-960-85504-5-2


Τιμή: 10,6 €




Μαρξιστής; Αριστοκράτης; Νεορεαλιστής; Στιλίστας; Ποιος αλήθεια ορισμός θα ταίριαζε καλύτερα για τον Λουκίνο Βισκόντι; Πιστεύουμε πως ο καθένας περιγράφει και μια πλευρά του εκπληκτικού, ανεξιχνίαστου ακόμη, μέχρι σε ένα βαθμό, ταλέντου του. Αυτές τις πλευρές ελπίζουμε να φωτίσει το αφιέρωμα αυτό στο πλούσιο, αν και λιγοστό, κινηματογραφικό του έργο.
14 κριτικά κείμενα για τις ισάριθμες μεγάλου μήκους ταινίες του Κόκκινου Κόμη ή Κόμη του Μιλάνου, όλες τους δοσμένες με την ξεχωριστή εικαστική μάτια του σκηνοθέτη, συνδυασμένη με μια μελοδραματική αντιμετώπιση (με την έννοια εκείνη που ξεκινάει από την όπερα, την άλλη ενασχόλησή του) και που τις κάνει τόσο ιδιαίτερες, πολυεπίπεδες και πάντα απολαυστικές όσες φορές και αν τις βλέπεις.
**
Αρχισυνταξία: Νίνος Φένεκ Μικελίδης, Κωνσταντίνος Μπλάθρας, Νέστορας Πουλάκος.
Γράφουν οι: Ανδρέας Τύρος, Νίνος Φένεκ Μικελίδης, Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου, Τάσος Γουδέλης, Θόδωρος Σούμας, Δημήτρης Χαρίτος, Γιάννης Ζουμπουλάκης, Ρόμπυ Εκσιέλ, Κωνσταντίνος Μπλάθρας, Νέστορας Πουλάκος, Γιάγκος Αντίοχος, Δημοσθένης Ξιφιλίνος, Ιφιγένεια Καλαντζή, Γιάννης Γκακίδης.

Μεγάλα Κόκκινα Κρασιά 2017






Αυτή τη Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017, διοργανώνεται για 4η φορά η εκδήλωση γευσιγνωσίας «Μεγάλα Κόκκινα Κρασιά», στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρεταννία, με ώρες λειτουργίας 12:00 – 20:00. Συμμετέχουν 30 από τα πλέον αξιόλογα ελληνικά οινοποιεία, τα οποία θα παρουσιάσουν τα πλέον ακριβά ερυθρά κρασιά τους, της εσοδείας που κυκλοφορεί στην αγορά, αλλά και σπάνιες ετικέτες από το κελάρι τους. Τις περισσότερες από 120 ετικέτες συμπληρώνουν σπουδαία κόκκινα κρασιά του διεθνούς αμπελώνα, ανάμεσά τους και πανάκριβοι οίνοι, από 18 εμβληματικές οινοποιίες, που φέρνουν στην εκδήλωση σημαντικοί εισαγωγείς κρασιού της Ελλάδας.



Λόγω της σπανιότητας και του υψηλού κόστους των περισσότερων οίνων της εκδήλωσης, κάποια κρασιά απαιτούν επιπλέον συμμετοχή για τη δοκιμή τους. Έτσι, με αντίτιμο €40 ο επισκέπτης παραλαμβάνει, εκτός από το εισιτήριο και τον κατατοπιστικό κατάλογο της εκδήλωσης (10€) μία δέσμη δέκα κουπονιών, αξίας €3 έκαστο, τα οποία εξαργυρώνονται στα σταντ των εκθετών έναντι δοκιμής των πιο σπάνιων και ακριβών κρασιών τους.