Ημέρες ορειβασίας

Ημέρες ορειβασίας

Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

Η Bιντζότρατα Eπανέρχεται…




 


***

Στα πολυάριθμα προβλήματα που υποβαθμίζουν τις ελληνικές θάλασσες, η κυβέρνηση, μέσα από μια αμφιλεγόμενη υπουργική απόφαση, προσέθεσε άλλο ένα: την επαναφορά της αλιείας με βιντζότρατα. Η αλιεία στην Ελλάδα καλύπτει πολλές χιλιάδες θέσεις εργασίας (άμεσες και έμμεσες) σε ανθρώπους και περιοχές, με ελάχιστες άλλες εναλλακτικές απασχόλησης. Η Ελλάδα διαθέτει το μεγαλύτερο αλιευτικό στόλο στην Ευρώπη, με περισσότερα από 16.000 σκάφη. Ταυτόχρονα, αντιμετωπίζει μια ανησυχητική συρρίκνωση των ιχθυοαποθεμάτων. Είναι λοιπόν, πραγματικά απορίας άξιο, γιατί οι κρατικές αρχές προσπαθούν να εξαντλήσουν τους αλιευτικούς πόρους, συνεχίζοντας να εξυπηρετούν μικροπολιτικές και συμφέροντα, αντί να προσπαθήσουν να διαχειριστούν ότι έχει απομείνει.

alieia me bitzotrata

Η επαναφορά του αλιευτικού εργαλείου της βιντζότρατας έγινε από μία κυβέρνηση που θεωρείται προοδευτική, αλλά επιλέγει όχι μόνο να μη λαβαίνει προοδευτικές αποφάσεις στον τομέα της αλιείας, αλλά και να εφαρμόζει παρεκκλίσεις στην ευρωπαϊκή νομοθεσία. Οι παρεκκλίσεις αυτές βασίζονται στη σπατάλη δημόσιου χρήματος, για τη σύνταξη αμφιλεγόμενων διαχειριστικών σχεδίων και μελετών.

Τί­να Μίλ­μπερν (Tina Milburn) Ἡ στιγ­μὴ τῆς ἀ­πό­φα­σης (Moment of decision)





ΜΠΟΡΟΥΣΕ σχε­δὸν νὰ ἀ­κού­σει τὴν πόρ­τα τῆς φυ­λα­κῆς νὰ κλεί­νει μὲ πά­τα­γο.
       Ἡ ἐ­λευ­θε­ρί­α, ποὺ θὰ ἔ­χα­νε γιὰ πάν­τα, ὁ ἔ­λεγ­χος τοῦ ἴ­διου της τοῦ πε­πρω­μέ­νου, δὲν θὰ ἐ­πέ­στρε­φαν πο­τέ.
       Ἄ­γρι­ες σκέ­ψεις φυ­γῆς πέ­ρα­σαν σὰν ἀ­στρα­πὴ ἀ­πὸ τὸ μυα­λό της. Ἀλ­λὰ ἤ­ξε­ρε πὼς δὲν ὑ­πῆρ­χε δι­α­φυ­γή.
       Στρά­φη­κε πρὸς τὸν γαμ­πρὸ μὲ ἕ­να χα­μό­γε­λο κι ἐ­πα­νέ­λα­βε τὴν λέ­ξη: «Δέ­χο­μαι.»

Πηγή: Ἀ­πὸ τὸ The World's Shor­test Sto­ries. Mur­der. Lo­ve. Hor­ror. Sus­pen­se. All this and much mo­re in the most a­ma­zing short sto­ries e­ver writ­ten-each o­ne just 55 words long! E­di­ted by Ste­ve Moss (Phi­la­de­lphia, Pen­nsyl­va­nia, 1998).

Τί­να Μίλ­μπερν (Tina Milburn). [Χωρὶς ἐργοβιογραφικὰ στοιχεῖα στὴν πηγή.]

Μετάφραση ἀπὸ τὰ ἀγγλικά:

Πέ­τρος Φούρ­να­ρη­ς (Ἀ­θή­να, 1963).

Διαδώστε το μήνυμα...


Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

42 οι νεκροί από την πυρκαγιά στην Καλιφόρνια !


Τους 42  έφτασε  ο αριθμός των νεκρών από τις μεγάλες  πυρκαγιές στη βόρεια Καλιφόρνια που ξέσπασαν  την 8η Οκτωβρίου, ξεπερνώντας ακόμη και τα θύματα των πρόσφατων πυρκαγιών στην Πορτογαλία.

Πάνω από 10.000 άτομα  ασχολούνται με την πλήρη κατάσβεση δεκατριών μεγάλων πυρκαγιών,   σε ένα σκηνικό καταστροφής   850.000 στρεμμάτων , καλλιεργειών, κατοικημένων περιοχών και άλλων εκτάσεων στην Καλιφόρνια, κυρίως στις οινοπαραγωγικές περιοχές στο βόρειο τμήμα της Πολιτείας.
Περίπου από 22.000 άνθρωποι δεν έχουν ακόμη μπορέσει να επιστρέψουν στα σπίτια τους.  
Οι χαμηλότερες θερμοκρασίες και η υψηλότερη υγρασία βοήθησαν τους πυροσβέστες στο έργο τους τη νύχτα , ενώ οι νέες  μετεωρολογικές συνθήκες αναμένεται να συμβάλουν  στο να τεθούν υπό πλήρη έλεγχο οι πυρκαγιές.

Οι φωτιές προκάλεσαν  ζημιές τουλάχιστον 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων σε ασφαλισμένα ακίνητα, πιθανολογείται δε ότι ήταν  από τις  πιο δαπανηρές στην ιστορία της Καλιφόρνιας.  

Αχελώος



Tου Γιάννη Σχίζα

Στο φαράγγι του Φάγγου, εκεί που κατέληξε τελικά η διαδρομή του Άρη Βελουχιώτη το 1945, το μονοπάτι ανεβοκατεβαίνει και περιελίσσεται – άλλοτε πλησιάζοντας κι άλλοτε μακραίνοντας  από τον άνω ρου του Αχελώου. Ανάλογα αυξομειώνεται και η δυσκολία , έστω κι αν κάποιος δεν υποφέρει από υψοφοβία , έστω κι αν κρατιέται πολύ προσεκτικά  από το συρματόσχοινο που έχει τοποθετηθεί. Η διαδρομή τον οδηγεί   εκεί όπου είναι τοποθετημένη η φωτογραφία του Βελουχιώτη,  όπου μπορεί  να σκεφθεί τελικά την  «υπόθεση» : Και η υπόθεση είναι ότι η προσομοίωση της πορείας του διάσημου αντάρτη είναι αδύνατη ! Ότι  οι ρέμπελοι εκείνης της εποχής   , χωρίς  ορειβατικά μπατόν(μπαστούνια), χωρίς προσαρμοσμένα σαν καβούκια χελώνας σακίδια, χωρίς τα σημερινά ανάλαφρα παπούτσια, κουβαλώντας οπλισμούς και  τροφές και τα μουσκεμένα  ρούχα τους, μπορούσαν να πραγματοποιούν ασύλληπτης δυσκολίας πορείες, αντιμετωπίζοντας διαρκώς το φόβο της ενέδρας.

Το «ταξίδι κύρους» δίνει την ευκαιρία σε  κάποιους απλώς να επαίρονται, όμως  υπάρχει και το βιωματικό ταξίδι, που επιτρέπει σε  άλλους να ξεπερνάνε τα υπαρξιακά τους σύνορα . Είτε έτσι όμως είτε αλλιώς, η πρόκριση άλλων προορισμών και διαδρομών – πέρα από τις συμβατικές – διευρύνει το πεδίο του τουρισμού και του περιηγητισμού. Στη Λατινική Αμερική κάποιες διαδρομές του Γκουεβάρα έχουν «αξιοποιηθεί δεόντως» και αποτελούν στοιχείο του τουριστικού προϊόντος…

Και στα δρεπτά άνθη «Διεπαγγελματική» …









Την Παρασκευή, 6/10/2017, στην ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΑΝΘΑΓΟΡΑ ΑΘΗΝΩΝ (Ανθέων 21, Άνω Πατήσια, 11143 ΑΘΗΝΑ, 2102584680), με πρόσκληση του κ Αθανασίου Κελμάγερ, προέδρου του Αγροτικού Ανθοπαραγωγικού Συνεταιρισμού Αθηνών-ΑΑΣΑ-ΚΑΑ, πραγματοποιήθηκε συνάντηση του ΑΑΣΑ_ΚΑΑ με τον ΣΑΝΚΑ (Σύλλογο Ανθοπωλών Καταστηματαρχών Αττικής) και την ΠΕΕΑΠΣΕ (Πανελλήνιας Ένωσης Εμπόρων Ανθοκομικών Προϊόντων & Συναφών Ειδών), με στόχο την κατ αρχήν διερεύνηση των πιθανοτήτων να μεγιστοποιηθεί η αξιοποίηση όλων των δυνατοτήτων προώθησης της ελληνικής αγροτικής παραγωγής δρεπτών ανθέων & πρασινάδων.

Στην συνάντηση ζητήθηκαν οι τεχνικές γνώσεις του καθηγητή Ανθοκομίας το ΕΙ Πελοποννήσου (Καλαμάτα) Αναστάσιου Δάρα και του Δημοσιογράφου των ΑγροΝέα κ Δημητρίου Μιχαηλίδη.

Διεπαγγελματικές οργανώσεις είναι τα νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, που συνιστώνται σύμφωνα με τις διατάξεις του Αστικού Κώδικα και συγκροτούνται με πρωτοβουλία όλων ή ορισμένων από τις οργανώσεις ή ενώσεις από τις οποίες αποτελούνται. Αποτελούνται από εκπροσώπους οικονομικών δραστηριοτήτων που συνδέονται με την παραγωγή και αφορούν τουλάχιστον ένα από τα στάδια της αλυσίδας εφοδιασμού.

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Τα θύματα καταστροφών στο Μποπάλ δεν θα δικαιωθούν ποτέ


της Μαρίας Τσολακίδη 
από τον ΤΟΙΧΟ
Το 1984 έγινε το μεγαλύτερο βιομηχανικό δυστύχημα στην ιστορία. Το εργοστάσιο της εταιρίας Union Carbide Corporation (UCC), στο Μποπάλ της κεντρικής Ινδίας, χτίστηκε για να παράγει το παρασιτοκτόνο «carbaryl», το οποίο πωλούνταν με την εμπορική ονομασία «Sevin». 
Aπό το 1979 μέχρι το 1983 υπήρχαν πολλά προβλήματα στην υγεία εργαζομένων και κατοίκων, αλλά κανείς δεν έδινε σημασία.
Μέχρι την 3η Δεκεμβρίου 1984, όταν 33 τόνοι τοξικού υγρού δημιούργησαν μια θανάσιμη διαρροή απελευθερώνοντας τόνους αερίων στην ατμόσφαιρα, μέσα σε λιγότερο από μια ώρα. 
Το θανατηφόρο κοκτέιλ, που αποδεσμεύτηκε στην ατμόσφαιρα περιείχε εκτός του MIC, υδροκυάνιο, μονοξείδιο του άνθρακα, υδροχλώριο, και διοξείδιο του άνθρακα. 
Αποτέλεσμα: έως 8 χιλιάδες άτομα πέθαναν μόνο από την αρχική διαρροή. Άλλοι τόσοι υπολογίζεται ότι έχασαν τη ζωή τους μετά τις πρώτες 12 ώρες του ατυχήματος. 
Ο συνολικός αριθμός των θυμάτων, στάθηκε αδύνατο να επιβεβαιωθεί, επειδή πολλοί κάτοικοι, δεν ήταν εγγεγραμμένοι σε κανένα μητρώο. 500 χιλιάδες, νοσηλεύτηκαν με τραύματα που προκλήθηκαν από τα δηλητηριώδη αέρια. 
Ως αίτια θανάτου χαρακτηρίστηκαν τα εξής: κατάρρευση του κυκλοφορικού συστήματος και πνευμονικό οίδημα. Ένα από τα επακόλουθα της καταστροφής, ήταν και η αυξημένη θνησιγένεια, για τις μητέρες που επηρεάστηκαν από τη διαρροή, καθώς και μια αύξηση 200% στους θανάτους νεογνών. Η τοξική καταστροφή, επηρέασε όλες τις επόμενες γενιές, με αποτέλεσμα πολλά παιδιά να γεννιούνται με σοβαρά διανοητικά και κινητικά προβλήματα. 
Η τελική αποζημίωση, την οποία δεν ήθελαν αρχικά να καταβάλουν οι ιδιοκτήτες, ανήλθε στο πενιχρό ποσό των 455 δολαρίων για σωματικές βλάβες, ενώ σε περίπτωση θανάτου, το ποσό ανέβαινε στα 1.128 δολάρια. Φυσικά και οι πιο πολλοί δεν έλαβαν καμία αποζημίωση. 

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ  -  ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ ΓΟΥΔΗ






Κυριακή,  5 Νοεμβρίου 2017

Ώρα  11:00

Σημείο συνάντησης: Σταθμός ΜΕΤΡΟ ΚΑΤΕΧΑΚΗ

      
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΑΡΚΟ ΓΟΥΔΗ

ΔΙΑΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΥΜΗΤΤΟΥ



Στο πλαίσιο των αγωνιστικών μας κινητοποιήσεων για την προάσπιση ενός σπουδαίου κοινωνικού αγαθού, το οποίο απειλείται από διεκδικήσεις Δημόσιων και Ιδιωτικών φορέων καθώς και από εξαγγελίες για χωροθέτηση γηπέδου ποδοσφαίρου, σας καλούμε να συμμετάσχετε στην περιήγηση – ενημέρωση στο χώρο του Μητροπολιτικού Πάρκου Γουδή στην οποία, με τη συνδρομή αρμοδίων, θα έχουμε την ευκαιρία να λάβουμε ενημέρωση για τη σπουδαιότητα του χώρου από περιβαλλοντική, πολεοδομική, αρχιτεκτονική, ιστορική και αισθητική άποψη.  

Θα καταφανεί η μεγάλη αξία και σημασία του Μητροπολιτικού Πάρκου για την ποιότητα της ζωής των κατοίκων του Λεκανοπεδίου και ως εκ τούτου η ανάγκη  άμεσης διασφάλισής του.

Η πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, ακυρώνει την ισχύ τουΠ.Δ. 187/Δ/2011, στις περιοχές των δήμων που προσέφυγαν εναντίον του. Με το δεδομένο αυτό έχει δημιουργηθεί μια ιδιόμορφη κατάσταση, η οποία μπορεί να αρθεί οριστικά μόνο με την ολοκλήρωση των διαδικασιών έγκρισης ενός νέου Π.Δ., το οποίο θα ενισχύει ακόμη περισσότερο τα προστατευτικά μέτρα του Π.Δ. 187/Δ/2011

Λί­λυ Ἐ­ξαρ­χο­πού­λου: Ἀ­πο­χρώ­σεις




ΕΙΜΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΠΑΘΟ σὲ δι­α­κο­πές. Τὸ ἐ­στι­α­τό­ρει­ο ἐ­ξαι­ρε­τι­κὸ καὶ φί­σκα. Ἐμ­φα­νί­ζε­ται ἕ­να ζευ­γά­ρι μὲ δυ­ὸ παι­διά. Τοὺς το­πο­θε­τοῦν σὲ κρα­τη­μέ­νο τρα­πέ­ζι, δυ­ὸ τρί­α τρα­πέ­ζια πιὸ κά­τω. Στὸ ἡ­μί­φως μέ­σα στὸ πλῆ­θος πα­ρα­τη­ρῶ τὸν μι­κρό· χα­ρι­τω­μέ­νος, πε­ρὶ τὰ ὀ­κτὼ μὲ δέ­κα. Ἀρ­κε­τὰ σκοῦ­ρος, σκέ­φτο­μαι. Τὸ μυα­λό μου πη­γαί­νει αὐ­το­μά­τως σὲ δι­ά­φο­ρα μι­κτὰ ζευ­γά­ρια μὲ παι­διὰ ποὺ ἔ­χω συ­ναν­τή­σει σὲ δι­α­κο­πές, συ­νή­θως ἕ­να μι­γὰ κι ἕ­να λευ­κό, πε­ρί­ερ­γο τό­σο ποὺ χρό­νια τώ­ρα λέ­ω ὅ­τι με­τὰ τὸ τέ­λος τῶν δι­α­κο­πῶν θὰ ρω­τή­σω κά­ποι­ο βι­ο­λό­γο ἐ­ὰν ὑ­πε­ρι­σχύ­ει ἡ λευ­κὴ φυ­λή. Ὁ δεύ­τε­ρος, ὁ δε­κα­πεν­τά­ρης ἔ­φη­βος μὲ τὸ μο­δά­το μαλ­λὶ εἶ­ναι κι αὐ­τὸς σκοῦ­ρος, ἴ­σως ἐ­λα­φρό­τα­τα ἀ­νοι­χτό­τε­ρος. Ἡ μη­τέ­ρα πά­λι ξαν­θὴ καὶ γα­λα­νο­μά­τα. Τὸν πα­τέ­ρα δὲν τὸν βλέ­πω κα­λὰ ἀλ­λὰ σκοῦ­ρος μοῦ φαί­νε­ται κι αὐ­τός. Τὸ μυα­λό μου συ­νε­χί­σει ἀ­πρό­σκο­πτα τὶς ὑ­πο­θέ­σεις: Σί­γου­ρα Ἀγ­γλί­δα ἡ μη­τέ­ρα, ἰν­δο­πρε­πὴς ὁ πα­τέ­ρας. Ἔρ­χον­ται τὰ ἐ­δέ­σμα­τα, τοὺς ξε­χνῶ, μιὰ συ­ζή­τη­ση γιὰ τὴν ὀ­μορ­φιὰ τοῦ νη­σιοῦ καὶ τὴν ἐ­πι­κεί­με­νη ἐκ­δρο­μὴ στὴν Κά­σο. Φεύ­γουν πρὶν ἀ­πὸ ἐ­μᾶς, ὁ πα­τέ­ρας, ἡ μη­τέ­ρα, ἀ­κο­λου­θού­με­νοι ἀ­πὸ τὰ δύ­ο παι­διά.

        Δυ­ὸ μέ­ρες ἀρ­γό­τε­ρα στὴν ἴ­δια τα­βέρ­να πρὶν φι­σκά­ρει. Δὲν βλέ­πω Ἕλ­λη­νες, εἶ­χα πεῖ τὴν προ­η­γού­με­νη φο­ρὰ στὸ εὐ­γε­νέ­στα­το γκαρ­σό­νι. «Αὐ­τὴ τὴν ὥ­ρα, πε­ρὶ τὶς ὀ­κτώ το βρά­δυ, ἔρ­χον­ται μό­νον οἱ ξέ­νοι. Οἱ Ἕλ­λη­νες, τὸ ξέ­ρε­τε, ἔρ­χον­ται κα­τὰ τὶς ἐν­νι­ά­μι­ση μὲ δέ­κα.» Τὸ ἤ­ξε­ρα, τὸ ἴ­διο ἐ­ξάλ­λου κά­νω κι ἐ­γώ, ἐ­κτὸς ἀ­πὸ τὶς δι­α­κο­πές, ποὺ συ­νή­θως μὲ βο­λεύ­ει τὸ φα­γη­τὸ με­τὰ τὸ μπά­νιο. Ξέ­νη, λοι­πόν, ὡς πρὸς τὴ νε­ο­ελ­λη­νι­κὴ κουλ­τού­ρα, ἀ­νά­με­σά σε ξέ­νους.
ΦΩΤΟ ΓΙΩΡΓΟΥ ΘΑΝΟΥ

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Χρι­στί­να Λι­ναρ­δά­κη: Ἐ­πί­γνω­ση




Ο ΑΕΡΑΣ ἦ­ταν ἀ­νυ­πό­φο­ρος. Τῆς ἀ­να­κά­τευ­ε τὰ μαλ­λιά, τὰ ἔ­χω­νε στὰ μά­τια καὶ τὸ στό­μα της, μα­ζὶ μὲ κόκ­κους ἀ­πὸ τὸ χω­μά­τι­νο λο­φά­κι δί­πλα ἀ­πὸ τὴν τρύ­πα στὸ ἔ­δα­φος ποὺ ἔ­χα­σκε ἀ­νοι­χτή. Εἶ­χε κό­σμο ἀρ­κε­τό, οἱ πε­ρισ­σό­τε­ροι ἔ­κλαι­γαν, κά­ποι­οι δαγ­κώ­νον­ταν, κά­ποι­οι ἄλ­λοι ὅ­μως δὲν εἶ­χαν ἔρ­θει καὶ ἂς ὑ­πῆρ­χε συγ­γέ­νεια πρώ­του βαθ­μοῦ: εἶ­χαν προ­η­γη­θεῖ πα­ρε­ξη­γή­σεις καὶ κα­βγά­δες ποὺ δὲν τοὺς ἐ­πέ­τρε­παν νὰ ἀ­πο­χαι­ρε­τή­σουν χω­ρὶς ἐκ­πτώ­σεις σὲ ἐ­γω­ι­σμό. Κά­ποι­οι βλα­στη­μοῦ­σαν. Ὁ πα­πὰς κόν­τευ­ε νὰ κά­νει κι αὐ­τὸς τὸ ἴ­διο, ἔ­τσι ποὺ τοῦ ἔ­παιρ­νε ὁ ἀ­έ­ρας τὰ ρά­σα καὶ τὸ θυ­μια­τό. Γιὰ κε­ρὶ ἀ­ναμ­μέ­νο οὔ­τε λό­γος.

       Τό­σο μα­νι­α­σμέ­να φυ­σοῦ­σε ὁ ἀ­έ­ρας ποὺ ἤ­θε­λε, θαρ­ρεῖς, νὰ ξη­λώ­σει ὅ­λο το νε­κρο­τα­φεῖ­ο, νὰ ξη­λώ­σει ὅ­λους ὅ­σους βρέ­θη­καν ἐ­κεῖ ἀ­πὸ κοι­νω­νι­κὴ ὑ­πο­χρέ­ω­ση ἢ ἀ­κό­μα καὶ αὐ­τοὺς ποὺ πεν­θοῦ­σαν γνή­σια, ἐ­πει­δὴ τὴν εἶ­χαν ἀ­γα­πή­σει. Πό­σοι ἦ­ταν αὐ­τοὶ ἀ­λή­θεια καὶ μὲ ποι­ά κρι­τή­ρια ἦ­ταν βέ­βαι­ο ὅ­τι τὴν ἀ­γά­πη­σαν; Μὲ βά­ση τὸν πρό­τε­ρο βί­ο μα­ζί της ἢ μή­πως αὐ­τὸν ποὺ ἀ­νοι­γό­ταν πλέ­ον σὰν δυ­να­τό­τη­τα μπρο­στά τους; Σύμ­φω­να μὲ τὸ κα­θῆ­κον ποὺ τοὺς εἶ­χε ὑ­πα­γο­ρεύ­σει νὰ στα­θοῦν δί­πλα της μέ­χρι τέ­λους ἢ τὴν ἀ­να­κού­φι­ση πὼς ὅ­λα πιὰ τε­λεί­ω­σαν καὶ οἱ ἴ­διοι εἶ­χαν ἐ­λευ­θε­ρω­θεῖ;

       Ἡ μι­κρὴ Σο­φί­α, μὲ τὰ μαλ­λιὰ καὶ τοὺς κόκ­κους χώ­μα­τος στὸ στό­μα καὶ τὰ μά­τια, δὲν κα­τα­λά­βαι­νε τί­πο­τε ἀ­πὸ ὅ­λα αὐ­τὰ μὲ τὰ ἑ­πτά της χρό­νια. Εἶ­δε τὴ μη­τέ­ρα της στὸ φέ­ρε­τρο τὴ μιὰ στιγ­μὴ ποὺ τὸ ἄ­νοι­ξαν, γιὰ νὰ τὸ κλεί­σουν τὴν ἑ­πό­με­νη βι­α­στι­κὰ – λὲς καὶ φο­βή­θη­καν μὴν πά­ρει τὴ σο­ρὸ ὁ ἀ­έ­ρας.

Το εναλλακτικό σχέδιο για την άρδευση της Θεσσαλίας

της Λούλης Σταυρογιάννη
ΑΥΓΗ 16.10.2017
Μετά το τέλος στην εκτροπή Αχελώου - Η εκτροπή "φεύγει" και από το αναθεωρημένο Χωροταξικό
Με εργαλείο την πρώτη αναθεώρηση του Σχεδίου Διαχείρισης Λεκανών Απορροής Ποταμού στο υδατικό Διαμέρισμα της Θεσσαλίας διαγράφεται η εκτροπή των νερών του ποταμού Αχελώου 250 εκατ. κ. νερού ετησίως προς τον θεσσαλικό κάμπο. Αντικαθίσταται δε από άλλο σχέδιο, με έμφαση στην αλλαγή του μοντέλου άρδευσης και στις υποδομές τοπικού χαρακτήρα, ώστε να καλυφθεί το έλλειμμα στο υδατικό ισοζύγιο της περιφέρειας, όπως ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας από το βήμα του τέταρτου περιφερειακού συνεδρίου για την παραγωγική ανασυγκρότηση της Θεσσαλίας, την περασμένη Τετάρτη.
Την εικόνα της υπερεκμετάλλευσης των υδατικών πόρων και ως εκ τούτου την ανάγκη για αλλαγή ρότας είχε δώσει νωρίτερα, με αριθμούς, ο αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σ. Φάμελλος: Το 90% των διαθέσιμων υδατικών πόρων χρησιμοποιείται για την άρδευση καλλιεργειών με μέση ετήσια κατανάλωση νερού ανά στρέμμα 550 με 600 κ.μ., όταν θα έπρεπε να ήταν 450, ενώ από τη λεκάνη του Πηνειού αντλούνται ετησίως από τα μη ανανεώσιμα αποθέματα 130 με 150 εκατ. κ.μ.

Οι προτάσεις του νέου σχεδίου

Καψούρα, διαδικτυακώς....




του Γιάγκου Ράπτη

Στο διαδίκτυο τη βγάζω

Και βαριά αναστενάζω

Όλο  κοιτάζω κάτι λινκ

Αφού μου λέει πως πάει  πικνίκ !



Η αγάπη μου γαμώτο

Ψάχνει  σ’  άλλον ιστοτόπο





Τα ιμέϊλ μου κοιτάζω

Την ψυχή μου πως ταράζω !

Προσμένω στα εισερχόμενα

Αλλά είναι σκάρτη η γκόμενα



Η αγάπη μου γαμώτο

Ψάχνει  σ’  άλλον ιστοτόπο

ΣΤΟΝ ΚΑΙΑΔΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΡΙΟΥ ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑ


Τι λέγαμε πρόσφατα για τους ΑμΕΑ μετασχολικής και περασμένης ηλικίας ; Λέγαμε ότι εκτίθενται σε μια πραγματική κόλαση, την οποία συγκαλύπτουν οι αυτοσυστηνόμενοι ως «οπαδοί της αποϊδρυματοποίησης» και  οι γραφειοκράτες κάθε κατηγορίας…


Καταγγέλλει ο Σύλλογος Γονέων του Θεραπευτηρίου  Σκαραμαγκά  την επιχειρούμενη μεταστέγαση του Θεραπευτηρίου:

Ξεκίνησε ήδη το σχέδιο εξόντωσης των παιδιών του ιδρύματος σκαραμαγκά.(Τα παιδιά είναι σήμερα ηλικίας 40-50 ετών και έχουν ζήσει και μεγαλώσει στο ίδρυμα αυτό επί 30 χρόνια).



Η μεταστέγαση  αυτή φαίνεται να έχει πολλούς στόχους.

Το πούλημα του κτιρίου που ζουν τόσα χρόνια, και πηγαίνοντας τα σε διαφορετικούς χώρους με διαστάσεις και συνθήκες φυλακής είναι αρκετό από μόνο του να τα διαλύσει ψυχικά, αφού έχουν βαριές αναπηρίες αυτισμού & εγκεφαλοπάθειας.

60 χρόνια, Μασσαλίας 22


Τι Συνέβη όταν η Πορτογαλία αποποινικοποίησε (2000) όλα τα Ναρκωτικά, από το Χόρτο ως την Ηρωίνη



του Samuel Oakford
Το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στο VICE News.

Στη σύνοδο που έγινε τον περασμένο Απρίλιο στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη μεταξύ δπλωματών και αφορούσε το μέλλον της πολιτικής για τα ναρκωτικά παγκοσμίως, ένας άνθρωπος τράβηξε την προσοχή. Ήταν ένας Πορτογάλος αξιωματούχος, ο João Goulão, ο οποίος απλώς εκπροσωπούσε μια χώρα όπου όλα όσα ειπώθηκαν δεν μπορούσαν να εφαρμοστούν. Κι αυτό γιατί πριν από 16 χρόνια η Πορτογαλία έκανε το άλμα να αποποινικοποιήσει την κατοχή όλων των ναρκωτικών – τα πάντα από τη μαριχουάνα έως την ηρωίνη. Όπως και να το δεις, η κίνηση απέδωσε.

Σήμερα, οι πορτογαλικές αρχές δεν συλλαμβάνουν κανέναν που εντοπίζεται να έχει στην κατοχή του ποσότητα ναρκωτικού που θεωρείται λιγότερο από 10ήμερη προμήθεια – ένα γραμμάριο ηρωίνης, ecstasy ή αμφεταμίνης, δύο γραμμάρια κοκαΐνης ή 25 γραμμ. κάνναβης. Αντί αυτού, οι χρήστες ναρκωτικών διατάσσονται να παρουσιαστούν ενώπιον των επονομαζόμενων «πάνελ αποτροπής», που αποτελούνται από ειδικούς σε νομικό, κοινωνικό και ψυχολογικό επίπεδο. Οι περισσότερες περιπτώσεις απλώς αναστέλλονται. Στα άτομα που επανειλημμένως εμφανίζονται ενώπιον των πάνελ μπορεί να χορηγήσουν θεραπεία, που εκτείνεται από συμβουλευτική ενθάρρυνσης έως θεραπεία αποκατάστασης με οπιοειδή.

«Στην αρχή δεχθήκαμε πολλές επικρίσεις», θυμάται ο Goulão, γιατρός που ειδικεύεται στη θεραπεία του εθισμού και του οποίου η δουλειά οδήγησε την Πορτογαλία να μεταρρυθμίσει τη νομοθεσία για τα ναρκωτικά το 2000. Σήμερα είναι ο εθνικός συντονιστής για την αντιμετώπιση των ναρκωτικών. Μετά την αποποινικοποίηση, τα πρώτα ερωτήματα που δέχτηκε η Πορτογαλία από το Διεθνές Όργανο Ελέγχου των Ναρκωτικών –το οιονεί δικαστικό όργανο εποπτείας των Ηνωμένων Εθνών που συστάθηκε από το σύστημα της Σύμβασης του ΟΗΕ για τα Ναρκωτικά– ήταν αιχμηρά και επιπληκτικά.

«Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει εντελώς», συνέχισε. «Μας δείχνουν ως παράδειγμα καλύτερων πρακτικών μέσα στο πνεύμα των συμβάσεων».

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

7ο Micro μ: Στο Προσκήνιο ο πόνος του ξεριζωμού και το άρωμα γυναίκας..  




Αν λάβουμε υπ’ όψιν τον ενδιαφέροντα κατοπτρισμό   των τάσεων της ελληνικής κοινωνίας στις ταινίες του Micro μ, δυο παρατηρήσεις μπορούμε να κάνουμε για φέτος: Πρώτον ότι ο πόνος του ξεριζωμού είναι κάτι που πάντοτε συγκινεί το ελληνικό κοινό και δεύτερον ότι κάτι τρέχει με τις γυναίκες...

Το έβδομο και μεγαλύτερο μέχρι τώρα Micro μ ολοκληρώθηκε το Σάββατο λίγο μετά τα μεσάνυχτα με τη βράβευση της αγαπημένης ταινίας του. Πάνω από 1,500 θεατές διασκορπισμένοι ανά την Ελλάδα και το εξωτερικό απόλαυσαν φρέσκο Ελληνικό κινηματογράφο και ψήφισαν για τις ταινίες που τους άγγιξαν περισσότερο.

Η αγωνία και ο ενθουσιασμός για τους συντελεστές κορυφώθηκαν λίγο πριν τα μεσάνυχτα όταν οι πόλεις άρχισαν να συνδέονται με το ίδρυμα “ Μιχάλης Κακογιάννης” στην Αθήνα για να ανακοινώσουν τις πέντε αγαπημένες της ταινίες η κάθε μια.

Η ταινία “Οι αναμνήσεις μιας Κούκλας” του Μιχάλη Χαραλαμπίδη, με μια καθηλωτική περιγραφή του ξεριζωμού μιας οικογένειας από τη Σμύρνη, αναδείχτηκε πρώτη “αγαπημένη” ταινία του φεστιβάλ, συνολικά.

ΑμΕΑ, μετασχολικής και μεγάλης ηλικίας : Μια σιωπηλή κόλαση



Οι Άνθρωποι με Ειδικές Ανάγκες  έχουν σοβαρά και δυσεπίλυτα προβλήματα όταν διανύουν τις δυο πρώτες δεκαετίες της ζωής τους, όμως στις περισσότερες περιπτώσεις «διαθέτουν» τη γονική μέριμνα  για την μερική αποκατάσταση ή έστω την επιμελημένη ανατροφή τους. Όμως η συνέχεια είναι δύσκολη και προοδευτικά γίνεται δυσκολότερη : Οι γονείς γερνούν, κάποτε εκλείπουν, κάποτε αποδυναμώνονται τόσο ώστε να χρειάζονται αυτοί οι ίδιοι  επιμέλεια…Κι από κοντά σε όλα αυτά συνεργούν μια σειρά από καταστάσεις : Σε αντίθεση με τις παλιές «διευρυμένες» οικογένειες οι νέες είναι μικρές και  οι συλλογικότητες της γειτονιάς  έχουν αποδυναμωθεί, με αποτέλεσμα να έχουν επίσης αποδυναμωθεί οι   προνοιακοί μηχανισμοί της κοινωνίας….

Οι ΑμΕΑ  μετασχολικής και μεγάλης ηλικίας καταδικάζονται στην πιο τραγική ημι-ζωή, γι αυτό ακριβώς συνιστούν μεγάλο πρόβλημα που θα έπρεπε να προτάσσεται όλων των σχετικών προβλημάτων. Ευτυχώς μέσα στο γενικό κανόνα της ελλειμματικής ενημέρωσης, των ύποπτων θεωριών  περί  «αποϊδρυματοποίησης» (που σημαίνει εξάλειψη κάθε προστασίας και «παρκάρισμα» των γερασμένων ΑμΕΑ στις τηλεοράσεις ), των ανθυποπαραγόντων που συμπλέουν με την εξουσία χωρίς να κατανοούν το δραματικό χαρακτήρα του προβλήματος, υπάρχουν  φωτεινά παραδείγματα, και ένα τέτοιο είναι του Δημάρχου Ωρωπού : Ο οποίος συνεργάζεται με γονείς για μια δομή υποστηριζόμενης διαβίωσης ΑμΕΑ,  σύμφωνα με τα ρεπορτάζ του Νικόλα Τζαβάρα, παραγωγού εκπομπής στην ΕΡΤ/ΟΡΕΝ (106,7).

Για την υπόθεση της υποστηριζόμενης διαβίωσης των ΑμΕΑ μετασχολικής ηλικίας καταθέσαμε πολλοί και διάφοροι την αγωνιστική μας ενέργεια :  Μεταξύ αυτών η Όλγα Μουτζάλα, ο Χρήστος Οικονόμου, ο Λευτέρης Μαγιάκης (Επί κεφαλής της Δημοτικής Αντιπολίτευσης στο Δήμο Αμαρουσίου) και ο υποφαινόμενος.

Το 2016 ο Ευρωβουλευτής Νίκος Χουντής απευθύνθηκε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή με ερώτησή του, όπου και έθεσε το ζήτημα της ηλικιακής ωρίμανσης των ΑμΕΑ και της ανάγκης για ουσιαστική  υποστήριξή τους. Οι διαπιστώσεις και προτάσεις του Νίκου Χουντή διατηρούν στο ακέραιο την αξία τους…

Γιάννης Σχίζας

Ομιλία για τον Νικόλαο Μπερντιάεφ


Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Αφήγηση: Καλλιόπη Αυδή - Θύμιος παπαδόπουλος


 «Κλωστή απ΄ το φεγγάρι, βελόνι απ΄ τον ήλιο» υφαίνουν τα παραμύθια που θα αφηγηθεί η Καλλιόπη Λιαδή, το Σάββατο 21 Οκτωβρίου 2017, στις 20:30.  Η αφήγηση απευθύνεται σε ενήλικες και νέους ανθρώπους άνω των 12, και θα πραγματοποιηθεί σε ένα όμορφο νεοκλασικό αρχοντικό, τον ζεστό και φιλικό Χώρο Τέχνης «Ιδιόμελο» (Ελευθερίου Βενιζέλου 17 και Βασιλέως Κωνσταντίνου) στο Μαρούσι.

Ο εξαιρετικός μουσικός Θύμιος Παπαδόπουλος συνοδεύει την αφήγηση με ινδικούς αυλούς, φλάουτο και κιθάρα και δημιουργεί μελωδικά τοπία και γέφυρες, καθώς τα παραμύθια συνομιλούν με τη μουσική. 

Παραμύθια από την Ελλάδα, την Αφρική και τη Βόρεια Ευρώπη, με φεγγάρια, ήλιο δυνατό και σκοτάδι πυκνό, που φωτίζει, άλλοτε, ένα φως αμυδρό ή γλυκό, άλλοτε έντονο, καθαρό ή λυτρωτικό, μας ταξιδεύουν σε ένα μαγεμένο βασίλειο, σ΄ ένα ξέφωτο, σε μια άγρια χαράδρα, στη μέση του πελάγου και στο βυθό της θάλασσας.

Οι ήρωές τους, μέσα από  περιπέτειες , βαδίζουν προς ένα μονοπάτι φωτεινό, πνευματικού αναστοχασμού, προσωπικής αποκάλυψης και ανακάλυψης - και όλοι είμαστε καλεσμένοι να τους ακολουθήσουμε.

Κύπρος. Η Λογοτεχνία προηγείται της Ιστορίας, πόσο μάλλον της Φιλολογίας



του Άντη Ροδίτη 
Το  βιβλίο έχει ήδη κατατεθεί στην Κυπριακή Κρατική Βιβλιοθήκη και υποβληθεί ως υποψήφια  Λογοτεχνική Μελέτη  για  τις  κρατικές βραβεύσεις του 2018. Οι κανονισμοί τιτλοφορούνται «Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας». Τα βραβεία είναι λογοτεχνικά, όχι φιλολογικά.


Εν όψει :  Υποθαλάσσιο έργο γλυπτικής του Jason De Caire Taylor, στη μνήμη των σκλάβων  που πνίγηκαν στις μεταφορές προς τα σκλαβοπάζαρα...

Τον Μάρτιο 2008 η Διεύθυνση των Πολιτιστικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού της Κυπριακής Δημοκρατίας, σε επιστολή της προς τον συγγραφέα του βιβλίου Την Ελλάδα θέλομεν και ας τρώγωμεν πέτρες, έγραφε ότι το βιβλίο απερρίφθη «χωρίς να επικροτείται ή να αμφισβητείται η λογοτεχνικότητά του»! Δεν λήφθηκε, δηλαδή, υπόψη αν το βιβλίο ήταν έργο λογοτεχνίας. Από την άλλη βραβεύονται εξειδικευμένες, περιορισμένου ενδιαφέροντος φιλολογικές μελέτες, οι οποίες καθόλου δεν  αποτελούν έργα λογοτεχνίας. Αν το Υπουργείο θέλει να δίνει και φιλολογικά βραβεία, ας εντάξει κι ένα τέτοιο βραβείο στον διαγωνισμό.

Από την άλλη, μέλη των εκάστοτε Κριτικών Επιτροπών δείχνουν να υποτάσσουν την κρίση τους στις προσωπικές τους αντιπάθειες, συμπάθειες και εχθρότητες, στις ανταγωνιστικές τους διαθέσεις, τις κομματικές τους προκαταλήψεις κ.α. Το θέμα της εντιμότητας και της ανθρωπιάς μελών των Κριτικών Επιτροπών δεν είναι πράγμα που λύνεται. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να βρίσκονται σήμερα έντιμοι, ευθείς στις απόψεις τους, «πνευματικοί άνθρωποι».

Αυτό ακριβώς αποδεικνύει τεκμηριωμένα το επισυναπτόμενο βιβλίο πέρα από το να επαναλαμβάνει ακόμα πιο αναλυτικά και με επιπρόσθετη σαφήνεια το περιεχόμενο του βιβλίου τα Γράμματα στη Μητέρα του Κώστα Μόντη.

Όποιος πεθάνει  σήμερα, χίλιες φορές πεθαίνει




Του Γιάννη Σχίζα
ΑΥΓΗ 14.10.2017



Ο Διονύσιος Σολωμός είχε υπόψη του την «εισβολή» της Άνοιξης στο πολιορκημένο Μεσολόγγι, όταν έγραφε αυτό το στίχο στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους»…Υποθέτω ότι στις 29 Σεπτεμβρίου 1944, 13 ημέρες πριν την απελευθέρωση της Αθήνας, ενώ η ήττα των Γερμανών  ήταν βέβαιη, ενώ υπήρχαν περιοχές όπως η Καρδίτσα ή τα Κύθηρα  χωρίς  κατοχικές δυνάμεις,   το ίδιο πνεύμα  διακατείχε τους πατριώτες  μπροστά στην «Ελληνική Άνοιξη» που διαφαινόταν.  Όμως για 45 από  αυτούς, μεταξύ των οποίων και έφηβοι 16 και 17 ετών,  η «Άνοιξη» δεν ήλθε ποτέ, καθώς τουφεκίστηκαν  από Γερμανούς και Γερμανοτσολιάδες  στα όρια  Ψυχικού -Γαλατσίου.

Φωτογράφησα κάποια  ταφικά κατάλοιπα  του συγκεκριμένου   γεγονότος το 2012  και εντυπωσιάστηκα από  την απουσία ενός στοιχειώδους – Δημοτικού ή Κρατικού- μνημείου σε αυτό τον   χώρο.  Το Νοέμβρη του 2014 ξανα-εντυπωσιάστηκα από την παρουσία του αρχηγού ΓΕΕΘΑ σε επιτύμβια τελετή, που έλαβε χώρα στο Γερμανικό Στρατιωτικό Νεκροταφείο του Διονύσου !  Αξιοσημείωτο πάντως είναι ότι για το επεισόδιο των 45 έγινε αναλυτικό ρεπορτάζ  από την Ντίνα Ιωακειμίδου στην «Εφημερίδα των Συντακτών» στις 6.5.17

Ο πόλεμος είναι τραγωδία για στρατευμένους και πολίτες, όμως η τραγωδία των τελευταίων νεκρών είναι πιο αφόρητη.  Το πασίγνωστο αντιπολεμικό έργο του Ερίχ Μαρία Ρεμάρκ, που εκδόθηκε το 1929 και καταδιώχθηκε αγρίως από τους Ναζήδες, πήρε το όνομά του («Ουδέν Νεώτερον από το Δυτικό Μέτωπο») με αφορμή έναν  στρατιώτη  που επιστρέφει το 1918 από άδεια στο μέτωπο – σε μια κατά τα άλλα ήσυχη συγκυρία. Εκεί τον σκοτώνει  μια αδέσποτη σφαίρα , χωρίς  αυτό να επηρεάσει το πολεμικό δελτίο ειδήσεων ….

Ποιός καταστρέφει τις θάλασσές μας;

Έπειτα από σχεδόν 2 δεκαετίες έρευνας και δράσης του Ινστιτούτου Θαλάσσιας Προστασίας Αρχιπέλαγος για την προστασία των ελληνικών θαλασσών, είναι πραγματικά αξιοσημείωτο ότι σε κάθε γωνιά της Ελλάδας επαναλαμβάνονται τα ίδια επιχειρήματα στο ερώτημα «Ποιος καταστρέφει και αδειάζει τις θάλασσές μας;» Οι ψαράδες της μέσης αλιείας (μηχανότρατες, γρι-γρι) κατηγορούν τους παράκτιους και τους ερασιτέχνες αλιείς. Οι παράκτιοι ψαράδες κατηγορούν τις μηχανότρατες και τους ερασιτέχνες. Οι ερασιτέχνες κατηγορούν τους επαγγελματίες. Όλοι μαζί όμως, χωρίς καμία πρόθεση αυτοκριτικής, διεκδικούν το δικαίωμα τους στην ερημοποίηση των θαλασσών μας, συχνά με αγελαίες συμπεριφορές και σπάνια μόνο με προτάσεις διαχείρισης ή περιθωριοποίησης αυτών που πραγματικά προκαλούν μικρές ή μεγάλες καταστροφές. Σε κάθε κατηγορία – επαγγελματίες ή ερασιτέχνες ψαράδες – υπάρχουν αυτοί που ψαρεύουν με συνείδηση και μέτρο, αλλά υπάρχουν και άλλοι που δεν έχουν κανένα μέτρο και κανένα ηθικό ενδοιασμό στο να ψαρέψουν οτιδήποτε πέσει στο διάβα τους, συχνά με αθέμιτα μέσα.

Για ένα μπουρδέλο που ήταν ταμπού...


Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

Καλιφόρνια : Οι φλόγες τρέχουν πιο γρήγορα από τους πυροσβέστες..

Καλιφόρνια - φονική πυρκαγιά
Φονική πυρκαγιά  κατακαίει  στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ μεγάλες αγροτικές εκτάσεις και καλλιέργειες αμπέλου, αγροικίες και μικρούς οικισμούς, με θύματα 26  νεκρούς, εκατοντάδες τραυματίες και  αγνοούμενους, με  3.500 κατοικίες και επιχειρήσεις να έχουν καταστραφεί. Τα σωστικά συνεργεία αναζητούν με ειδικά σκυλιά   νεκρούς στις περιοχές από τις οποίες πέρασε η φωτιά, συνεχίζοντας παράλληλα την έρευνα  για  αγνοούμενους , ο αριθμός των οποίων ακόμη παραμένει αδιευκρίνιστος. Το  έργο των συνεργείων είναι  πολύ δύσκολο, καθώς συχνά ανακαλύπτουν αποτεφρωμένους και μη αναγνωρίσιμους ανθρώπους...Οι άνεμοι πνέουν με ταχύτητες 72 χλμ./ώρα και δυσκολεύουν  το έργο των περίπου 8.000 πυροσβεστών και των εθελοντών.  «Οι φλόγες τρέχουν πιο γρήγορα από τους πυροσβέστες», δήλωσε ο επικεφαλής της Υπηρεσίας Αντιμετώπισης Εκτάκτων Περιστατικών.
Στην κατάσβεση συμμετέχουν πυροσβεστικά ελικόπτερα και αεροσκάφη, σε μια πυρκαγιά που φέρεται  από τις Αρχές ως η  πιο καταστροφική στην ιστορία της Πολιτείας.
Οι φωτιές αναπτύσσονται σε 22 μέτωπα έχοντας ήδη πυρπολήσει  μια έκταση 700.000 στρεμμάτων, που  αν και "υστερεί" έναντι των ελληνικών "επιδόσεων" (2.200.000 στρέμματα το 2007) δεν θεωρείται καθόλου μικρή  έστω και για μια χώρα με υπερτριπλάσια έκταση από αυτή της Ελλάδας. Οι   αρχές της Καλιφόρνιας  εξετάζουν το ενδεχόμενο η πυρκαγιά να προκλήθηκε από βραχυκύκλωμα του  υπέργειου ηλεκτρικού δικτύου,  αν και εξετάζεται και η εκδοχή της "συνεύρεσης" πυρκαγιάς και βραχυκυκλώματος, χωρίς αιτιώδη σχέση μεταξύ τους....
Εν όψει, φωτογραφία του Derek Anderson via AP

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

SOS για τη χερσόνησο του Μαλέα



Ο γεω­πληροφοριακός χάρτης της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας που αφορά τη Λακωνία. Με πράσινο χρώμα διακρίνονται οι υπάρχουσες ΑΠΕ, με κίτρινο αυτές οι οποίες βρίσκονται στην διαδικασία αξιολόγησης απ' την Αρχή Ο γεω­πληροφοριακός χάρτης της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας που αφορά τη Λακωνία. Με πράσινο χρώμα διακρίνονται οι υπάρχουσες ΑΠΕ, με κίτρινο αυτές οι οποίες βρίσκονται στην διαδικασία αξιολόγησης απ' την Αρχή
του Δημήτρη Τερζή
(Εφημερίδα των Συντακτών)

Χερσόνησος του Μαλέα, Λακωνία. Τόπος πλούσιος από Ιστορία: αρχαιολογικά ευρήματα στην αρχαία πόλη των Βοιών στη Νεάπολη και στη βυθισμένη μυκηναϊκή πόλη στο Παυλοπέτρι.
Πλήθος οι μονές και οι βυζαντινές εκκλησίες, εξ ου και η ονομασία της περιοχής «Μικρό Αγιο Ορος».
Στο κέντρο της περιοχής δεσπόζει ο ορεινός όγκος της Κρίθινας, που σχηματίζει με τις απολήξεις του απάνεμα λιμανάκια, παλιά ορμητήρια πειρατών, μικρές παραλίες και καταλήγει στο ακρωτήριο του Μαλέα.
Αυτός ο τόπος τα τελευταία χρόνια αντιμετωπίζει δύο σοβαρές περιβαλλοντικές απειλές.
Η πρώτη είναι αυτή των τάνκερ που βρίσκουν απάγκιο στον όρμο της Νεάπολης, καθώς πλήθος καταγγελιών μιλούν για μόλυνση του περιβάλλοντος από τις εργασίες που γίνονται σε αυτά.
Το θέμα έχει αναδειχθεί ουκ ολίγες φορές απ’ τον τοπικό και πανελλαδικό Τύπο, έχουν υπάρξει δεσμεύσεις πως το καθεστώς αυτό θα σταματήσει να υφίσταται, ωστόσο, συχνά-πυκνά η ιστορία επαναλαμβάνεται στο σημείο.
Η δεύτερη απειλή έκανε αισθητή την παρουσία της ενάμιση χρόνο πριν, όταν ο ΑΔΜΗΕ ανακοίνωσε το μεγαλόπνοο σχέδιό του για σύνδεση της μονάδας της Μεγαλόπολης με ένα υποθαλάσσιο καλώδιο που θα ένωνε την Πελοπόννησο με την Κρήτη, προκειμένου η τελευταία να αποκτήσει ενεργειακή επάρκεια.