Ημέρες ορειβασίας

Ημέρες ορειβασίας

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

Οίκος Αντοχής, από τον "ορίζοντα γεγονότων"...


XΑΣΑΜΕ ΤΙΣ ΓΑΛΑΖΙΕΣ ΣΗΜΑΙΕΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ/ΕΥΡΩΣΤΙΝΗΣ

του Γρηγόρη Κλαδούχου
Έχει κάνει σύγκριση κόστους - οφέλους και έβγαλε το συμπέρασμα ότι δεν συμφέρει. Για τον δήμαρχο Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνης ο λόγος, που όταν ανέλαβε, παρέλαβε επτά γαλάζιες σημαίες και σε τρία χρόνια τις μηδένισε. Βγήκε και στο ραδιόφωνο για να το δικαιολογήσει. Εν συντομία, είπε: οι γαλάζιες σημαίες δεν επηρεάζουν την προσέλευση επισκεπτών, …έχει κόστος, … δεν βρίσκαμε ναυαγοσώστες, … έχουμε λίγα λεφτά, … ενώ πριν σκορπίζαν λεφτά, … το κόστος δυσβάσταχτο, και στη δημοσιογράφο που έφερε το θέμα είπε ότι «εσείς κυρία μου απαξιώνετε…». Το άλογο κουτσαίνει, το κάρο έχει σπασμένες ρόδες. Με αυτό τον εξοπλισμό ταχυδρομείου ούτε γράμμα, ούτε πακέτο παίρνεις. Το ίδιο και για τα πολιτικά και μορφωτικά εργαλεία. Αν λείπουν από διοικούντες ,μαύρα μαντάτα για τους διοικούμενους. Α) ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΝ ΑΞΙΖΟΥΝ ΟΙ ΓΑΛΑΖΙΕΣ ΣΗΜΑΙΕΣ Πριν ένα χρόνο είχα δημοσιοποιήσει ένα κείμενο για την απώλεια ενός αριθμού γαλάζιων σημαιών. Είχαμε λιγότερες, δεν είχαμε φθάσει στο μηδέν. Τότε δεν είχε γίνει καμία συζήτηση. Ο δήμαρχος πέρασε το ζήτημα χωρίς αντιδράσεις.

Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Κύπρος : "Μια περιφρονημένη λογοτεχνία"



του Άντη Ροδίτη 

Από την ομιλία παρουσίασης του βιβλίου του Γιώργου Πετούση «Στα Χρόνια Θητείας», που έγινε στις 9 και 10 Μαΐου, στη Λεμεσό και Λευκωσία:

“Ο Οδυσσέας Ελύτης έγραψε, κάπου στα Ανοιχτά Χαρτιά, για την αγνότητα και την ευθύτητα στο γράψιμο, που κάποτε, λέει, αποδεικνύεται πιο σοφή από τα θέσφατα της επιστήμης. Ας το προσέξουν αυτό οι σπουδαγμένοι ιστορικοί μας επιστήμονες, Κύπριοι και εξ Ελλάδος, που κάποιες φορές αρνούνται να κοιτάξουν ευθέως, με καθαρό βλέμμα και ειλικρίνεια τα ντοκουμέντα που εδραιώνουν την ιστορική αλήθεια.
«Και, μεταξύ μας», συνεχίζει ο Ελύτης, «θα ήθελα να φωνάξω ‘αλίμονό μας από τα Πανεπιστήμια, που τα τρωκτικά τους ροκανίζουν κιόλας τα βάθρα της Ελλάδας’, αν δεν φοβόμουνα ότι θα με κλείνανε μέσα»!
Φαντασθείτε ότι ακόμα κι ο Ελύτης, ένας από τους πιο σπουδαίους νεοέλληνες ποιητές μας, το σκέφτεται δυο φορές πριν πει την αλήθεια από φόβο μην τον κλείσουν μέσα! Τόσο μακριά νιώθει να είναι, αυτός, η αλήθεια μας, από ό,τι επίσημα έχει καθιερωθεί ανάμεσα στον λαό ως «αλήθεια». Τόσο μακριά είμαστε από αυτήν. Τόσο μακριά, Πέτρο Παπαπολυβίου, τόσο μακριά Ευάνθη Χατζηβασιλείου.

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Μελαγχολική κατάθλιψη : Μορφές/Συμπτώματα/Αντιμετώπιση




Διάλεξη του Δρ.Παναγιώτη Παπαδόπουλου

Edvard Munch , Melancholia.
Η μελαγχολική κατάθλιψη είναι μία ψυχική νόσος που εκδηλώνεται με διαταραχές στην ψυχική διάθεση, το συναίσθημα και την προωθητική ενέργεια του ατόμου. Εκδηλώνεται με ποικίλες μορφές, πολλές φορές διαμετρικά αντίθετες μεταξύ τους. Παρουσιάζεται είτε ως κατάθλιψη μελαγχολικού τύπου, είτε ως μανία, είτε, ως μικτή νόσος που περιλαμβάνει φάσεις μελαγχολικής κατάθλιψης και φάσεις μανίας. Σε αυτές τις περιπτώσεις αναφερόμαστε στη διπολική μορφή της νόσου. Βέβαια, κι αυτή η διάκριση δεν είναι απόλυτα ορθή αφού μία κατάθλιψη μελαγχολικού τύπου μπορεί να εξελιχθεί, για ένα χρονικό διάστημα, σε διπολική μορφή.
Τα επιδημιολογικά στοιχεία για τις μελαγχολικές καταθλίψεις, υπό τη στενή έννοια, κυμαίνονται γύρω στο 2% του πληθυσμού, ενώ υπό μία ευρεία, που περιλαμβάνει και τις συναισθηματικές διαταραχές, εκτείνονται στο 7%. Από παλιά η νόσος συνδέθηκε με συγκεκριμένες κατηγορίες του πληθυσμού.

ΠΑΜΕ ΒΟΛΤΑ την Ευρωπαϊκή Ημέρα Πάρκων



Στα πλαίσια της 6ης Ανθοκομικής Έκθεσης που οργανώνεται από τον Δήμο μας και με αφορμή την Ευρωπαϊκή Ημέρα Πάρκων (24 Μαίου), η Ομάδα ΠΑΜΕ ΒΟΛΤΑ οργανώνει - σε συνεργασία με τον Δήμο - έναν βιωματικό περίπατο για να γνωρίσουμε τη χλωρίδα του Πάρκου ΟΣΕ. Με τη βοήθεια του διευθυντή Γεωτεχνικών Υπηρεσιών Γιάννη Λιοντήρη, θα δοθεί η δυνατότητα να μάθουμε για τα δένδρα, τους θάμνους και τα φυτά που φιλοξενούνται στο Πάρκο μας.

Θ' ακολουθήσει ξενάγηση στο Λαογραφικό Μουσείο <<Ανέμη και Ροδάνι>> - που βρίσκεται στον στεγασμένο χώρο κάτω από τον Ευκάλυπτο - από τον εμπνευστή του Νίκο Κισκήρα.

Την Τετάρτη 24 Μαίου στις 7.30 μμ
Σημείο συνάντησης η βόρεια είσοδος (Πλάτωνος και Αριστομένους)Τηλέφ 6936 -518550Σχετική εικόναΣχετική εικόνα

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Ο ξύλινος λόγος και οι μπαρούφες των ποιητών



του Άντη Ροδίτη 
 Κύπρος
Υπάρχουν οι ποιητές και υπάρχουν κι εκείνοι που παριστάνουν τους ποιητές.

Σ’ εκείνους που παριστάνουν τους ποιητές επιτρέπεται από τις Πολιτείες που είναι βουτηγμένες στο ψέμα να διασύρουν το όνομα της Ποιήσεως για δύο λόγους: Ο ένας είναι για να συνεχίσουν οι Πολιτείες να ζουν μέσα στο ψέμα τους κι ο δεύτερος για να εξουδετερώνουν την Ποίηση, το μόνο φόβητρο, τη μόνη απειλή εναντίον της ψευδούς ζωής τους.



Τα πράγματα, βέβαια, δεν είναι τόσο ξεκάθαρα. Απλώς τα περιγράφω με τρόπο ξεκάθαρο για ν’ απομονώσω την ουσία. Εξάλλου, αν ήταν τόσο ξεκάθαρα, δεν λείπουν εντελώς οι τίμιοι άνθρωποι που θ’ αγωνίζονταν για καλύτερες Πολιτείες. Και δεν λείπουν. Απλώς, ελάχιστα κατορθώνουν. Οι απατεώνες κυριαρχούν, οι πόλεις συνεχίζουν να ψεύδονται στους εαυτούς τους και στους πολίτες τους.



Τα πράγματα, λοιπόν, δεν είναι ξεκάθαρα. Οι ποιητές σφάζονται από εκείνους που παριστάνουν τους ποιητές, χωρίς οι τελευταίοι να ξέρουν πάντα τι ακριβώς κάνουν. Μπορεί μια ευγενική τους φιλοδοξία, στην αρχή της ζωής τους, να τους οδήγησε μέσα στη βιασύνη και τη θολούρα των πραγμάτων στην παραπλάνηση και στην εύκολη «δόξα», που συνοδεύει τους μεταπράτες τού ψέματος και όχι τους γεννήτορες της αλήθειας.

Μπορεί μια χαρά να γράψει κάποιος ένα στίχο, όπως λ.χ. «εγώ τότες μόλις έβγαινα κουτσαίνοντας από τ’ όνειρο» ή «Βγαίνοντας πρωί / κουτσαίνοντας από το όνειρο / βάλθηκα να μαζεύω τα σεντόνια / βρώμικα ιδρωμένα γεμάτα αίμα / κ.λπ.», και να νομίζει μια χαρά ότι ακόμα και κουτσός είναι σε θέση να διατηρεί τη γνώση, τη συνείδηση και τη δύναμη τού μαχητή του Ονείρου, ενώ η μόνη πραγματικότητα είναι ότι η κουτσαμάρα του που απεκόμισε δεν αποτελεί κανένα προσόν· είναι μόνο αυτό που είναι: αναπηρία.

Χωρίς να πάρει είδηση τι ακριβώς συμβαίνει, προβάλλει την πληγή, την αναπηρία, το πρόσκομμα και τη χωλότητά του ως μετάλλιο και προσόν και δικαίωμα, και δόλια αναγνωρίζοντάς το η Πολιτεία (που έχει αλλού τον νου της) τον διορίζει μεταπράτη του ψέματός της, ποιητή, πεζογράφο, κριτικό και δοκιμιογράφο της, φορτώνοντάς τον τιμές και βραβεία.



Οι πιο πάνω στίχοι είναι από την ποιητική συλλογή Ο Άλλος Χειμώνας, 1993, του δόκτορος της Φιλολογίας, πολυβραβευμένου ποιητή και κριτικού, πεζογράφου και δοκιμιογράφου κ. Νίκου Ορφανίδη, μέλους της Επιτροπής Γραμμάτων του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού, της επιφορτισμένης με το βαρύ καθήκον να κόβει και να ράβει, ν’ ανεβάζει και να γκρεμίζει Κυπρίους ποιητές και πεζογράφους, σε βάθρα και βάραθρα, των οποίων την ύπαρξη η κυπριακή κοινωνία αγνοεί πλήρως ή αδιόρατα υποψιάζεται ότι μπορεί και να υπάρχουν. Και αυτός ακριβώς είναι ο σκοπός της Πολιτείας: Ο περίπου αφανισμός (όχι ο πλήρης) και των βάθρων και των βαράθρων του πνεύματος στον τόπο.

Δεν πρόκειται ν’ αναφωνήσω «τι ειρωνεία!!» επειδή σε πτωχότατον, λογοτεχνίζον αρθρίδιο στον σημερινό (20/05/2017) «Φιλελεύθερο», ο κ. Ορφανίδης… προφητεύει το αποτέλεσμα της πνευματικής του (και άλλων συνεργών του) δράσης: Τον αφανισμό της ελληνικής Κύπρου.

Mιά άλλη άποψη για τον Στάθη Ψάλτη



Ξεκίνησε με εντυπωσιακές ερμηνείες στο θέατρο και στην τηλεόραση και κατέληξε ως ο απόλυτος σταρ του κιτς και των χοντροκομμένων επιθεωρήσεων.

Ο οστεώδης ηθοποιός με την νευρώδη ματιά και τη στριγκή φωνή που υποδύθηκε ρόλους που κάθε νεοφώτιστος θα ονειρευόταν. Τον άκρως απαιτητικό μονόλογο του Αυξέντη Ιβάνοβιτς Ποπρίτσιν στη θεατρική εκδοχή του διηγήματος του Ρώσου συγγραφέα Νικολάι Γκόγκολ <<Ημερολόγιο ενός τρελού>> τον κατάφερε με άψογο τρόπο.. Σε ηλικία 22 ετών, έπαιξε τον γελωτοποιό στην τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη <<Οι έμποροι των εθνών>>. Αργότερα, υποδύθηκε τον Νάσο στην τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματος <<Γιούγκερμαν>> του Καραγάτση.

Σημαντικό βήμα, η τηλεοπτική συμμετοχή του ''Συμβολαιογράφο'' του Ραγκαβή όπου η παρουσία του εγγράφηκε στο υποσυνείδητο του κοινού. Τον ίδιο καιρό, μετείχε στη σειρά ''Τα παιδιά της πιάτσας'' του Τσιφόρου και λίγο μετά στα ''Παλιόπαιδα τ' ατίθασα''.

Και κάπου εκεί έσβησε τα αρχικά του ίχνη για χάρη της μαζικής κουλτούρας. Από μύστης της υποκριτικής τέχνης επέλεξε μια υποκουλτούρα πέραν κάθε αισθητικού ορίου. Βλάσφημος, φορέας μιας κιτς εκδοχής, έγινε ο ήρωας της διπλανής πόρτας. Το στόμα εκείνων που δεν μπορούσαν να τα πουν ''χύμα''. Ο πλακατζής της παρέας που έλεγε ''κρύα'' ανέκδοτα. 

Αλλά και εκτός ρόλων, επανέλαβε το ίδιο μοτίβο. Εκκεντρικό ντύσιμο, σπουδαιοφανείς δηλώσεις, βρισιές, σεξιστικά σχόλια, βιτριόλι κατά των πολιτικών, μπανάλ λαϊκισμός.

Ποιος ήταν ο πραγματικός Στάθης Ψάλτης ; Αυτός των πρώτων ετών ή ο άλλος που εξέπεσε στη χειρότερη εκδοχή της μαζικής κουλτούρας ;

Κι όμως, η ζωή του έκανε κύκλο. Λίγο πριν πεθάνει, πήρε μέρος στην ταινία του Γιάννη Σμαραγδή <<Νίκος Καζαντζάκης>>, ενώ πέρυσι έπαιξε τον ρόλο της παραμάνας στο θεατρικό έργο <<Ρωμαίος και Ιουλιέτα>> σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Λιγνάδη.

Την Δευτέρα 22 Μαϊου στις 9μμ στην ''μπουκαδούρα'' (πάρκο Λιμενικού Καλαμάτας) θα προβληθούν βίντεο από  συγκλονιστικούς ρόλους του και θ΄ακολουθήσει συζήτηση με συντονιστή τον Θανάση Παντέ.

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Ἑ­λέ­νη Λιν­τζα­ρο­πού­λου : Ένα ποτήρι νερό








ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΑΡΓΑ ἀ­πὸ τὴν κα­ρέ­κλα τοῦ γρα­φεί­ου της καὶ πῆ­γε νὰ τοῦ γε­μί­σει τὸ πο­τή­ρι μὲ νε­ρό, ὅ­πως τῆς εἶ­χε ζη­τή­σει.

       Πρώ­τη φο­ρὰ τὴν εἶ­χαν προ­κα­λέ­σει τό­σο ἁ­πλά, μὲ μί­α κί­νη­ση πρό­τα­ξης ἑ­νὸς ἄ­δει­ου πο­τη­ριοῦ.

       — Δι­ψῶ, θὰ ἔρ­θεις νὰ μοῦ βά­λεις νε­ρό;

       Εἶ­χε ἁ­πλώ­σει τὸ χέ­ρι του μὲ τὸ ἄ­δει­ο πο­τή­ρι καὶ τὴν κοί­τα­ξε στὰ μά­τια. Οἱ συγ­γρα­φεῖς ἐ­ρω­τι­κῶν ἱ­στο­ρι­ῶν —γυ­ναῖ­κες κυ­ρί­ως; δὲν ἦ­ταν βέ­βαι­ο— σὲ ἀ­νά­λο­γη πε­ρί­πτω­ση θὰ ἔ­γρα­φαν: τὴν κοί­τα­ξε βα­θειὰ στὰ μά­τια.

       Ναί, ἦ­ταν βα­θύ τὸ κοί­ταγ­μα. Βα­θὺ μὲ τὴν ἔν­νοι­α ὅ­τι τὴν εἶ­χε δι­α­βά­σει. Εἶ­χε ἀ­να­γνώ­σει ὅ­τι ἐ­κεί­νη ἦ­ταν ἡ κα­τάλ­λη­λη στιγ­μή.

       Τὸν ἀ­κο­λού­θη­σε στὴν κου­ζί­να. Οἱ συγ­γρα­φεῖς ἐ­ρω­τι­κῶν ἱ­στο­ρι­ῶν θὰ ἔ­γρα­φαν: τὸν ἀ­κο­λού­θη­σε στὴν δύ­νη τοῦ ἔ­ρω­τα ἢ τὸν ἀ­κο­λού­θη­σε στὰ μο­νο­πά­τια τῆς ἡ­δο­νῆς.

H Greenpeace μας βάζει σε σκέψεις....


Το "Πάρθεν" του Καβάφη

ΣΗΜΕΡΑ, Ημέρα μνήμης για την γενοκτονία των Ποντίων, δεν μπορώ παρά να τσιτάρω το εκπληκτικό "Πάρθεν" του μεγάλου μας ποιητή Κωνσταντίνου Καβάφη. Το ποίημα όλως παραδόξως ανήκει στην κατηγορία εκείνων που παραγκωνίσθηκαν, από τον υπερ-εκλεκτικό και καθόλου ναρκισο λογοτέχνη, αν και είχε ιδιαίτερη αξία λόγω δραματοποίησης της ιστορικής στιγμής ( ο ερχομός του  νέου για την Άλωση της Κωνσταντινούπολης....)  μέσα από τη χρήση της Ποντιακής διαλέκτου. Η πρακτική των εμβόλιμων εκφραστικών μέσων της "άλλης εποχής"  έχει χρησιμοποιηθεί από τον καλλιτέχνη - ας θυμηθούμε μόνο το "Άγε, ω βασιλεύ Λακεδαιμονίων"....όπου ο Καβάφης τσιτάριζε "ατόφιο Πλούταρχο" καθώς εξέθετε το ιστορικό επεισόδιο της Βασιλομήτορος Κρατησίκλειας, που πήγαινε όμηρος στην Αίγυπτο αποχωριζόμενη το παιδί της...
Πάρθεν
Aυτές τες μέρες διάβαζα δημοτικά τραγούδια,
για τ’ άθλα των κλεφτών και τους πολέμους,
πράγματα συμπαθητικά· δικά μας, Γραικικά.

Διάβαζα και τα πένθιμα για τον χαμό της Πόλης
«Πήραν την Πόλη, πήραν την· πήραν την Σαλονίκη».
Και την Φωνή που εκεί που οι δυο εψέλναν,
«ζερβά ο βασιλιάς, δεξιά ο πατριάρχης»,
ακούσθηκε κ’ είπε να πάψουν πια
«πάψτε παπάδες τα χαρτιά και κλείστε τα βαγγέλια»
πήραν την Πόλη, πήραν την· πήραν την Σαλονίκη.


Όμως απ’ τ’ άλλα πιο πολύ με άγγιξε το άσμα
το Τραπεζούντιον με την παράξενή του γλώσσα
και με την λύπη των Γραικών των μακρινών εκείνων
που ίσως όλο πίστευαν που θα σωθούμε ακόμη.

Μα αλίμονον μοιραίον πουλί «απαί την Πόλην έρται»
με στο «φτερούλν’ αθε χαρτίν περιγραμμένον
κι ουδέ στην άμπελον κονεύ’ μηδέ στο περιβόλι
επήγεν και εκόνεψεν στου κυπαρίσ’ την ρίζαν».
Οι αρχιερείς δεν δύνανται (ή δεν θέλουν) να διαβάσουν
«Χέρας υιός Γιανίκας έν» αυτός το παίρνει το χαρτί,
και το διαβάζει κι ολοφύρεται.
«Σίτ’ αναγνώθ’ σίτ’ ανακλαίγ’ σίτ’ ανακρούγ’ την κάρδιαν.
Ν’ αοιλλή εμάς, να βάι εμάς, η Pωμανία πάρθεν.»

(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)

Τα ροζέ κρασιά είναι μόδα και απόλαυση, ειδικά το καλοκαίρι





Ένας ολόκληρος οινικός κόσμος, ερυθρωπά ντυμένος, με 105 από τα καλύτερα ροζέ κρασιά της αγοράς (ελληνικά και ξένα), περιμένει τους φίλους του κρασιού την Κυριακή 21 Μαΐου (12:00 – 20:00) στο ξενοδοχείο Hilton Αθηνών. Πρόκειται για την εκδήλωση Drink Pink, Rosé Wine Extravaganza, αφιερωμένη 100% στα ροζέ κρασιά, όπου το καταναλωτικό κοινό θα μπορεί να δοκιμάσει ελεύθερα πάνω από 100 ροζέ κρασιά ή «pink wines» και να επιλέξει εκείνα που θα προτιμήσει το φετινό καλοκαίρι.
Το ροζέ κρασί, μεταξύ του κόκκινου και του λευκού όχι μόνο στο χρώμα αλλά και στο χαρακτήρα, ήταν για πολλά χρόνια στην Ελλάδα η πιο παραμελημένη κατηγορία οίνων. Ωστόσο, η συγκλονιστική πρόοδος που έχει επιτευχθεί στην ποιότητά τους και το γεγονός ότι η κατανάλωσή τους αποτελεί παγκόσμια τάση (στη Γαλλία η κατανάλωση των ροζέ έχει ξεπεράσει εκείνη των λευκών), τα καθιστούν ιδανική επιλογή για το καλοκαίρι.
Η εκδήλωση Drink Pink, Rosé Wine Extravaganza οργανώνεται από το Οινόραμα, τη μεγαλύτερη έκθεση ελληνικών κρασιών στον κόσμο, με στόχο να βοηθήσει τους καταναλωτές να επιλέξουν τα ροζέ της προτίμησής τους για το καλοκαίρι, όταν η κατανάλωσή τους είναι ιδανική. Φρέσκα και δροσιστικά, με ελκυστικό χρώμα και γεύση που ταιριάζει απόλυτα με όλα, σχεδόν, τα πιάτα της ελληνικής κουζίνας, τα ροζέ αποτελούν το κρυφό όπλο του ελληνικού αμπελώνα. «Το ροζέ κρασί ανταποκρίνεται άριστα στις καλοκαιρινές ανάγκες των οινόφιλων, λόγω του κλίματος της χώρας, της κουζίνας και του τρόπου ζωής μας», λέει ο Στέλιος Μπουτάρης από το Κτήμα Κυρ-Γιάννη, που συμμετέχει στην εκδήλωση.