Ημέρες ορειβασίας

Ημέρες ορειβασίας

Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

«Διευθέτηση του υφιστάμενου ΧΥΤΑ και επέκταση κυττάρου στη θέση “Νευρόπολη” του Δήμου Λαμιέων»: Οι καθυστερήσεις ξεφεύγουν από τα όρια της λογικής



          

Μια ιστορική αναδρομή του έργου και του ΧΥΤΑ ΛΑΜΙΑΣ


του Στέφανου Σταμέλλου*

Στην τελευταία συνεδρίαση της Οικονομικής Επιτροπής συζητήθηκε η απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Πειραιά με την οποία ακυρώνεται η απόφαση έγκρισης του Πρακτικού της Επιτροπής Διαγωνισμού βαθμολόγησης των τεχνικών προσφορών των εταιρειών, που συμμετείχαν στον διαγωνισμό του Έργου «Διευθέτηση του υφιστάμενου ΧΥΤΑ και επέκταση κυττάρου στη θέση “Νευρόπολη” του Δήμου Λαμιέων». Το δικαστήριο, μετά από την προσφυγή της εταιρείας “ΤΗΑLIS ES. SA”, έκρινε μη νόμιμη τη συμμετοχή του εκπροσώπου του ΤΕΕ στην Επιτροπή Διαγωνισμού, λόγω του ότι είχε συνταξιοδοτηθεί. 

Μετά από αυτό, είναι λογικό να αμφισβητούνται όλες οι αποφάσεις της Επιτροπής στις οποίες συμμετείχε ο εκπρόσωπος του ΤΕΕ. Αυτό σημαίνει αυτόματα - αν δεν υπάρξει άλλη ερμηνεία - επανάληψη της διαδικασίας, που έχει ξεκινήσει από το 2014, ή επανάληψη μέρους της διαδικασίας του διαγωνισμού. Με λίγα λόγια «ζήσε μαύρε μου να φας τριφύλλι» που λέει ο λαός μας. Αναφερόμαστε σε ένα σημαντικό έργο, άκρως απαραίτητο για την Κεντρική Φθιώτιδα, «επείγον έργο υψίστης περιβαλλοντικής και οικονομικής σημασίας» όπως χαρακτηρίστηκε, το οποίο κληρονόμησε η σημερινή δημοτική αρχή.

Εὐ­άγ­γε­λος Ἰ. Τζά­νος : Κα­θα­ρι­στὴς τά­φων




ΟΣΟΙ ΝΟΜΙΖΟΥΝ πὼς εἶ­ναι εὔ­κο­λο νὰ κα­θα­ρί­ζεις τά­φους γε­λι­οῦν­ται. Ἔ­χω ἀ­πα­σχο­λη­θεῖ σὲ πολ­λὰ ἐ­παγ­γέλ­μα­τα, ἕ­να σω­ρό, ὅ­μως ἀ­πεί­ρως ἀ­νευ­θυ­νό­τε­ρα, κα­νέ­να δὲν ἀ­παι­τοῦ­σε ὅ­σα ἀ­παι­τεῖ τοῦ­το ἐ­δῶ. Εὐ­λυ­γι­σί­α. Φαν­τά­ζε­στε κα­θα­ρι­στὴ ποὺ νὰ μὴν εἶ­ναι σὲ θέ­ση, μὲ κρύ­ο ἢ λι­ο­πύ­ρι, νὰ χο­ρο­πη­δά­ει ἀ­νά­με­σα στὰ μνή­μα­τα καὶ στὶς λοι­πὲς μαρ­μά­ρι­νες κα­τα­σκευ­ές; Μυι­κὴ δύ­να­μη. Πο­τὲ λί­γδα καὶ βρό­μα δὲ βγῆ­καν ἀ­πὸ ἕ­να πει­σμα­τά­ρι­κο μάρ­μα­ρο μο­νά­χα μὲ κου­βεν­τού­λα. Ὑ­πο­μο­νή. Τὸ νε­κρο­τα­φεῖ­ο ὅ­που ἐρ­γά­ζο­μαι δι­α­θέ­τει δαι­δα­λώ­δη μνη­μεῖ­α, πε­ρί­τε­χνα στο­λι­σμέ­να, καὶ τὸ κα­θέ­να θέ­λει τὴ λε­πτο­δου­λειά του. Ἐ­δῶ ἕ­νας μη­τρο­πο­λί­της μὲ τὴ μί­τρα του, πα­ρα­κα­λῶ πα­ρα­κα­λῶ, κι ἐ­κεῖ ἕ­νας πα­ρα­ση­μο­φο­ρε­μέ­νος στρα­τη­γὸς μὲ τὸ σει­ρά­διό του, γιὰ νὰ μὴ μι­λή­σω πε­ρὶ ἐ­πι­φα­νῶν πο­λι­τι­κῶν. Ἂν τύ­χει κα­μιὰ κό­ρη; Ἐ­κεῖ σᾶς θέ­λω. Ἡ με­γα­λο­πρέ­πεια στὸν τά­φο! Οὔ­τε τῆς Κλυ­ται­μνή­στρας. Αὐ­τὴ στὸ κά­τω κά­τω τὸ ἔ­λε­γε. «Δὲν εἶ­μαι κό­ρη, βρὲ παι­διά.» Ἐξ οὗ καὶ ὁ τε­ρά­στιος θο­λω­τός.
       Τὸ πιὸ λι­τὸ μνῆ­μα ἀ­π’ ὅ­σα κα­θα­ρί­ζω εἶ­ναι τῆς κυ­ρί­ας Κλαί­ρης. Ἡ κυ­ρί­α Κλαί­ρη εἶ­ναι αὐ­τὴ ποὺ ἔ­βα­λε μέ­σον γιὰ νὰ γί­νω κα­θα­ρι­στὴς τά­φων. Εἶ­ναι μη­τέ­ρα τῆς Ἐ­ρι­έτ­τας καὶ πε­θε­ρὰ τοῦ Ἰ­ά­κω­βου, τὸν ὁ­ποῖ­ο κα­τέ­στη­σα ἄ­θε­λά μου κε­ρα­σφό­ρο.

Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

"Nέα Εστία : Αφιέρωμα στην Αθήνα



ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ
Περιεχόμενα

ΛΛ ο γ ο τ ε χ ν ί ε ς


1291 ΑΝΤ. ΜΑΚΡΥΔΗΜΗΤΡΗΣ    Επινίκιες Ωδές

ΛΑφ ι έ ρ ω μ α : ΛΟ Γ Ο Ι
 Κ Α Ι Ε Ι ΚΟ Ν Ε Σ 
Τ Η Σ Π ΟΛ Η Σ

1304  ΟΡΣΑΛΙΑ-
ΕΛΕ ΝΗ
Επί Κολωνώ. Μία συγκριτική ανάγνωση με άξονα  
ΚΑΣΣΑΒΕΤΗ
την Οπτική Λαογραφία και την Αυτοεθνογραφία
1313  ΛΙΝΑ ΛΕΟΝΤΙΔΟΥ
Αθήνα, «απαλή πόλη»
        
Από την αστυφιλία στη δυστοπία της κρίσης

Φωτεινή Τέντη : Ο Βάθρακας




Η ΜΠΑΛΑ προ­σγει­ώ­θη­κε πά­νω στὶς ἐ­φη­με­ρί­δες. Ὁ πε­ρι­πτε­ρὰς φω­νά­ζει ἔ­ξαλ­λος. Μα­ζὶ μὲ τὴν «Ἀ­πο­γευ­μα­τι­νὴ» καὶ τὰ «Νέ­α», τὸ πε­ζο­δρό­μιο γε­μί­ζει μὲ κου­τά­κια κα­ρα­μέ­λες, τσί­χλες καὶ γλει­φι­τζού­ρια σὲ σχῆ­μα κό­κο­ρα. «Ἦ­ταν γκόλ», φω­νά­ζω στὸ Θα­νά­ση καὶ με­τὰ πλα­κω­νό­μα­στε στὸ ξύ­λο. «Πέ­ρα­σε ἔ­ξω ἀ­πὸ τὸ τοῦ­βλο», ὁ Θα­νά­σης ἴ­σα ποὺ ἀ­κού­γε­ται, τοῦ σφίγ­γω τὸ σα­γό­νι. Μὲ κλω­τσά­ει στὸ κα­λά­μι, λύ­νον­ται τὰ χέ­ρια μου, πέ­φτου­με κά­τω καὶ κυ­λι­ό­μα­στε στὴν ἄ­σφαλ­το. Ἡ Χαλ­κί­δος καί­ει, εἶ­ναι κα­τα­κα­λό­και­ρο, ἀλ­λὰ ἐ­μεῖς δὲν κα­τα­λα­βαί­νου­με. Μᾶς χω­ρί­ζουν οἱ ἄλ­λοι ἀ­πὸ τὴν πα­ρέ­α, «Ρὲ σεῖς, πρέ­πει νὰ πά­ρου­με τὴν μπά­λα, θὰ τὸν σκο­τώ­σει ὁ πα­τέ­ρας του τὸ Σω­τή­ρη, ἂν τὴν χά­σει». Κοι­τα­ζό­μα­στε, κοι­τα­ζό­μα­στε καὶ μὲ τὸ Θα­νά­ση, ποι­ός θὰ πά­ει στὸ πε­ρί­πτε­ρο; «Εἶ­ναι ἡ σει­ρά σου» λέ­ει ὁ Σω­τή­ρης. Τὸ σκέ­φτο­μαι καὶ λέ­ω «Ἐν­τά­ξει, πᾶ­με». Τὸ πε­ρί­πτε­ρο ἀ­πέ­ναν­τι ἀ­πὸ τὸ σπί­τι τὸ ἔ­χει ὁ «Βά­θρα­κας», ἔ­τσι τὸν ξέ­ρα­με, για­τὶ τὸ σου­λού­πι του ἦ­ταν σὰν βα­τρά­χου καὶ τὸ κα­νο­νι­κό του ὄ­νο­μα τὸ εἴ­χα­με ξε­χά­σει. Στη­νό­μα­στε ὅ­λοι μα­ζὶ μπρο­στά του, ἐ­γὼ στὴ μέ­ση καὶ οἱ ἄλ­λοι ἕ­ξι πί­σω καὶ γύ­ρω μου, σὰν σω­μα­το­φύ­λα­κες ἕ­να πράγ­μα. Ὁ Βά­θρα­κας κρα­τά­ει τὴν μπά­λα καὶ πε­ρι­μέ­νει. Κα­τε­βά­ζω μέ­χρι τὰ γό­να­τα τὸ σορ­τσά­κι τῆς Μάν­τσε­στερ ποὺ φο­ρά­ω. Μα­ζὶ καὶ τὸ σώ­βρα­κο. Οἱ ἄλ­λοι μὲ κα­λύ­πτουν νὰ μὴν φαί­νο­μαι στὴ Χαλ­κί­δος. Ὁ Βά­θρα­κας καρ­φώ­νει τὸ ἀ­η­δι­α­στι­κὸ βλέμ­μα του, τὰ μά­τια του πε­τά­γον­ται σὰν τοῦ βα­τρά­χου, μπο­ρεῖ καὶ γι’ αὐ­τὸ νὰ τοῦ κόλ­λη­σαν τὸ πα­ρα­τσού­κλι. Στὸ λε­πτὸ ἀ­πά­νω, ση­κώ­νω τὸ σορ­τσά­κι κι ἐ­κεῖ­νος μοῦ πε­τά­ει τὴν μπά­λα. Τὴν ἁρ­πά­ζου­με μα­ζὶ καὶ μιὰ χού­φτα κα­ρα­μέ­λες καὶ τρέ­χου­με στὸ αὐ­το­σχέ­διο τέρ­μα ποὺ ἔ­χου­με φτιά­ξει μὲς στὴ μέ­ση του δρό­μου. Πρέ­πει νὰ προ­πο­νη­θοῦ­με για­τὶ αὔ­ριο ἔ­χου­με μὰτς μὲ τὴν πα­ρέ­α τῆς πά­νω γει­το­νιᾶς.

Το όνομά μου είναι Μποντ, Τζαίημς Μποντ




Του Γιάννη Σχίζα
Δημοσιεύεται στην ΑΥΓΗ της 23.6.17
Ο σερ Ρότζερ Μουρ, που πέθανε πριν μερικές εβδομάδες,  ήταν  ενδιάμεσος Μποντ μεταξύ του Σων Κόνερυ και του Ντάνιελ Κραιγκ – όμως  δεν εκπροσώπησε τίποτε διαφορετικό από τον προηγούμενο και επόμενό του : Κι αυτός απεμπόλησε το δικαίωμά του να προαχθεί  βάσει της επετηρίδας σε 006, 005,  κλπ και παρέμεινε  εθισμένος  στην  διηπειρωτική περιπέτεια και τα συμπαρομαρτούντα : Πολυτελής κατανάλωση, σικάτα ξενοδοχεία και σπέσιαλ θηλυκά, «κακοί»  με πλανητικές φιλοδοξίες, τεχνολογία τελευταίας ώρας, επικινδυνότητες και σκηνές που θα μπορούσαμε να τις εντάξουμε σε αυτές που «κόβουν την ανάσα» : Λέω  «θα μπορούσαμε» γιατί στην πραγματικότητα το τέλος ήταν ευτυχισμένο και εγγυημένο,  το δε σασπένς είχε θέση   στη συνείδηση του θεατή μόνο ως προς τις διαδρομές που θα ακολουθούσε η απολύτως βέβαιη    νίκη του καλού…
Με ποδοσφαιρικούς όρους, το παιχνίδι ήταν σικέ. Όμως αυτό δεν ήταν ανακάλυψη του Ίαν Φλέμινγκ και του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα : Η περιπετειώδης αλλά κατά βάθος χαπυεντική λογοτεχνία, με αβαθείς ψυχολογικά ήρωες που έτρεφαν μια βιτσιόζικη αγάπη στην περιπέτεια και αγνοούσαν ολοκληρωτικά την αίσθηση του κινδύνου, ενδημούσε και σε άλλες εποχές.

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

ΔΑΣΙΚΑ ΟΙΚΟΣΥΣΤΗΜΑΤΑ – SOS




Η ανάρτηση και η αναγγελλόμενη κύρωση των δασικών χαρτών μεταλλάσσεται δυστυχώς σε μία διαδικασία αποχαρακτηρισμού εκατομμυρίων στρεμμάτων δασικών οικοσυστημάτων (δημόσιων και ιδιωτικών). Με πρόσχημα την επίλυση κοινωνικών προβλημάτων, τα οποία είναι ασφαλώς υπαρκτά, επιχειρείται μία χωρίς προηγούμενο ικανοποίηση ιδιωτικών συμφερόντων που δεν είναι καθόλου αθώα. Όσο είναι αλήθεια ότι η παράλειψη σύνταξης των δασικών χαρτών επί δεκαετίες (όπως απαιτούσε το Σύνταγμα του 1975), έχει ως θύματα εκείνους που χωρίς να το ξέρουν επένδυσαν ελπίδες και χρήματα στη γη, που σήμερα αποκαλύπτεται ότι είναι δασική και πολλές φορές δημόσια, άλλο τόσο είναι αλήθεια ότι στην κατηγορία των θυμάτων δεν υπάγονται βεβαίως εκείνοι οι οποίοι εν γνώσει τους καταπάτησαν δημόσια γη και εκχέρσωσαν ή έκαψαν δάση και δασικές εκτάσεις (δημόσιου ή ιδιωτικού καθεστώτος) αποκομίζοντας πολλές φορές τεράστια οικονομικά οφέλη.
Επισημαίνονται τα εξής:
• Προβλέπεται η οριζόντια, και χωρίς κανένα δασολογικό περιορισμό, είτε παραχώρηση σε ιδιώτες της κυριότητας δημοσίων δασικών οικοσυστημάτων στο 1/4 της αντικειμενικής τους αξίας είτε της χρήσης δημοσίων και ιδιωτικών δασικών οικοσυστημάτων, εκατομμυρίων στρεμμάτων παράνομα καταπατημένων και εκχερσωμένων (ακόμη και καμένων) προκειμένου να καλλιεργηθούν και για το σκοπό αυτό επιτρέπονται γεωτρήσεις, κτίσματα και άλλες εγκαταστάσεις. Ενώ χάνονται οριστικά αυτά τα οικοσυστήματα, έχουν αφεθεί ακαλλιέργητες εξαιρετικά πολυάριθμες γεωργικές εκτάσεις.
• Δεν καταγράφονται στους δασικούς χάρτες τα δασικά οικοσυστήματα που δημιουργήθηκαν μετά από το 1945 και αποψιλώθηκαν ή κάηκαν πριν από το 2007, καθώς και εκείνα που δημιουργήθηκαν μετά το 2007 (γιατί άραγε σήμερα το 2017 χρησιμοποιούνται τα αεροφωτογραφικά δεδομένα μιας δεκαετίας προγενέστερης, του 2007; !!!)
• Εξαιρούνται προκλητικά από τους δασικούς χάρτες οι περιοχές με αυθαίρετα κτίσματα («οικιστικές πυκνώσεις») με διαφαινόμενη προοπτική την τελική νομιμοποίησή της αυθαίρετης δόμησης μέσα στα δάση.

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Απειλούμενος Αχελώος

Aυτή η ιστορία των επεμβάσεων στο ρου του Αχαλώου "καλά κρατεί" από το 1982, αν δεν κάνω λάθος, όταν  ο Ανδρέας Παπανδρέου μίλησε- σε μια επέτειο για το Κιλελέρ - στους Θεσσαλούς παράγοντες για την προγραμματιζόμενη εκτροπή του ποταμού..Έκτοτε έγιναν  και γράφτηκαν πολλά, κυρίως σε έντυπα δημοκρατικού και αριστερού προσανατολισμού, επί πλέον δε αναπτύχθηκε μια κριτική κουλτούρα όσον αφορά το μέγεθος των επεμβάσεων στη φύση. Η υπόθεση του Αχελώου ενεργοποίησε και τον όρο "Φαραωνικός" - παρά το γεγονός ότι είχαν προηγηθεί οι πυρηνικοί αντιδραστήρες  ως έργα εξωφρενικής κλίμακας. Κάποτε θεωρήσαμε ότι η υπόθεση έφτασε στο τέλος της, μέσω συγκεκριμένων δικαστικών αποφάσεων, όμως η νέα κατάσταση πιστοποίησε για άλλη μια φορά ότι ουδέν τελεσίδικον.... ...

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Αι δύο Ορφαναί




Σχόλιο οικολογειν : Εκτιμώ την διατήρηση της τρίτης κλίσεως (Αι δυο ορφαναί) από  τους ερασιτέχνες (στο ποδόσφαιρο το λέμε "τσικό"...) του VAULT THEATRE, αλλά δύσκολα αντιλαμβάνομαι την μετατροπή ενός μελομακάρονου...συγγνώμη, ήθελα να πω μελοδράματος, σε κωμωδία...Ενδέχεται πάντως η μετατροπή να βγεί σε καλό και να πεισθούν κάποιοι να την παρακολουθήσουν...
 
   Η ερασιτεχνική ομάδα του VAULT παρουσιάζει την κωμωδία “Αι δύο Ορφαναί” των Αδόλφου ντ' Ενερί και Ευγένιου Κορμόν, σε διασκευή Τάκη Χρυσικάκου και σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά.

Παραστάσεις : Από Τετάρτη 21/06 έως Κυριακή 25/06 στις 21:15

Γενική είσοδο: 5 ευρώ
Επειδή οι παραστάσεις και οι θέσεις του θεάτρου είναι περιορισμένες, απαραίτητη η κράτηση θέσεων στο 2130356472 (για τηλεφωνικές κρατήσεις 11:00 - 14:00 και 17:00 - 21:00)

Λίγα λόγια για την υπόθεση
  Παρίσι 1800, πόλη της διαφθοράς και της ακολασίας. Δύο ορφανά κορίτσια καταφθάνουν από την Ινδία στην Ινδική συνοικία του Παρισιού, με σκοπό να θεραπευτεί η μία εξ αυτών που αλίμονο είναι τυφλή. Η μία όμως πέφτει θύμα ερωτικής απαγωγής και τότε αρχίζει η οδύσσεια των δύο νεανίδων. Η τυφλή αναγκάζεται από την μέγαιρα και πανούργα Φροσάρ να ζητιανεύει στους δρόμους του Παρισίου και η άλλη ορφανή στα χέρια διεφθαρμένου Μαρκησίου να κινδυνεύει να χάσει το πολυτιμότερο της αγαθό, την τιμή της.

Η σύγχρονη καταστροφή της Μάνης


Μια εικαστική προβολή για το πώς θα φαίνονται οι τεράστιες ανεμογεννήτριες από τους παραδοσιακούς οικισμούς
Το θέμα δεν είναι καινούργιο. Εχει ξεκινήσει πριν από χρόνια, με αποκορύφωμα την πολλά υποσχόμενη (μεταξύ άλλων) «πράσινη ανάπτυξη» που ευαγγελιζόταν ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου (2009).
Το ζήτημα είναι αν αυτή η «πράσινη ανάπτυξη» έρχεται ή όχι σε αντίθεση με τη «βιώσιμη ανάπτυξη», που θέτει στο κέντρο της και το κοινό καλό.
Το πώς θα πραγματοποιηθεί η πρώτη μέσω των ΑΠΕ (Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας), υπό ποιες προϋποθέσεις, με τι κόστος και με τι τελικό κέρδος για τη χώρα, αλλά και για τους κύριους επενδυτές είναι τα βασικά ερωτήματα.
Με φόβο πως θα προδώσουμε το φινάλε αλλά και με τη σιγουριά ότι το σασπένς δεν θα χαθεί, καθώς οι λεπτομέρειες είναι ανατριχιαστικές, για την περίπτωση των ανεμογεννητριών της Μάνης, την οποία εξετάζουμε αυτή τη φορά, ισχύουν τα εξής: Κατ’ αρχάς το δίκτυο στην Πελοπόννησο είναι κορεσμένο, με έγγραφα από ΔΕΗ και ΑΔΜΗΕ (Ανεξάρτητος Διαχειριστής Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας) ήδη από το 2008.
Αρα το ρεύμα που παράγουν οι ανεμογεννήτριες δύσκολα και κατά μικρό μόνο μέρος μπορεί να παροχετευτεί στο δίκτυο. 
Ούτε μπορεί να αποθηκευτεί ούτε συμφέρει (λόγω απωλειών) η εξαγωγή στο εξωτερικό.
Επιπλέον, τα κέρδη για τις εταιρείες με τις ανεμογεννήτριες είναι τεράστια και το ρίσκο της επένδυσης σχεδόν μηδενικό. 
Ακριβώς γιατί αυτά τα κέρδη προέρχονται από επιδοτήσεις αλλά και κάθε μήνα από τον λογαριασμό της ΔΕΗ, που πληρώνει ο Ελληνας πολίτης.

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Πράσινες ανάσες χαμηλού κόστους

της Λούλης Σταυρογιάννη
από την ΑΥΓΗ 14.6.17

Φοιτητικός διαγωνισμός Αρχιτεκτονικής από WWF και ΕΜΠ
Πρωτότυπες ιδέες για μικρές πολύτιμες ανάσες στον αστικό ιστό, που αναδεικνύουν τον δημόσιο χώρο και μπορούν να μετατραπούν σε πόλο έλξης για τους κατοίκους, έφερε ο φοιτητικός διαγωνισμός Αρχιτεκτονικής που διοργάνωσε το WWF Ελλάς με τη συνεργασία και την επιστημονική στήριξη του Εργαστηρίου Αστικού Περιβάλλοντος της Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών ΕΜΠ.
Κατατέθηκαν συνολικά 27 προτάσεις από φοιτητές των έξι αρχιτεκτονικών σχολών της χώρας, βραβεύτηκαν τρεις και έπαινο απέσπασαν άλλες επτά. Τα αποτελέσματα απέδειξαν ότι οι φοιτητές της χώρας είναι γεμάτοι με φαντασία και φρέσκιες ιδέες και ότι η δημιουργία ή η ανάπλαση των δημόσιων πράσινων χώρων μπορεί να γίνει με ευρηματικότητα και χαμηλό κόστος κατασκευής και συντήρησης, ανέφερε χαρακτηριστικά ο Αχ. Πληθάρας από το WWF Ελλάς κατά την παρουσίαση των βραβευμένων προτάσεων.
Προηγουμένως είχε υπενθυμίσει ότι η σύσταση της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας για ένα αξιοβίωτο περιβάλλον προβλέπει αναλογία 9 τετραγωνικών πρασίνου ανά κάτοικο, όταν στην Αθήνα αναλογούν μόλις 0,96 τ.μ. κατά ΟΟΣΑ ή 2,5 κατά μία άλλη εκδοχή και στη Θεσσαλονίκη 2,14 τ.μ. ανά κάτοικο.
Το πρώτο βραβείο απονεμήθηκε σε ομάδα φοιτητών της Αρχιτεκτονικής Σχολής του ΕΜΠ που προτείνουν τον επανασχεδιασμό ασύμβατων χρήσεων, δύο υπαίθριων χώρων στάθμευσης και του μεταξύ τους πεζόδρομου, συνολικής έκτασης 1.700 τ.μ., κοντά στην πλατεία Βάθη. Ο σχεδιασμός μέσω διαγώνιας χάραξης ενσωματώνει ελαφρές κατασκευές φύτευσης και αναδιαμόρφωσης της υπάρχουσας τοπογραφίας, με στόχο την οπτική βύθιση του χώρου στάθμευσης και την κυριαρχία του πράσινου στοιχείου.

Οι Ειδήσεις : Διεθνή ΜΜΕ αποθεώνουν ονειρική βίλα στην Πελοπόννησο - καμουφλαρισμένη, σαν να είναι κάτω από τη γη





Φωτογραφίες: NAARΟ

Μία βίλα στην Πελοπόννησο έχει κλέψει το ενδιαφέρον του διεθνούς Τύπου, με τους λάτρεις της αρχιτεκτονικής να κάνουν διθυραμβικά σχόλια για την κατασκευή της και τις πολυτελείς παροχές της.
Η βίλα Ypsilon είναι κτισμένη σε ένα απόμακρο σημείο κάπου στην Πελοπόννησο, ιδανικό για όσους θέλουν να απολαμβάνουν και βουνό και θάλασσα
Έχοντας έκταση 150 τετραγωνικά μέτρα, το οίκημα σχεδιάστηκε από την εταιρία LASSA με έδρα το Λονδίνο και τις Βρυξέλλες και υπεύθυνους αρχιτέκτονες τον Tεο Σαραντόγλου Λάλι και την Ντόρα Σβέιτζντ.
Με μία πρώτη ματιά, κάποιον καταλαβαίνει πως η βίλα είναι λες και έχει χτιστεί κάτω από την γη μιας και η οροφή της είναι ουσιαστικά συνέχεια του χωμάτινου δρόμου που την περικλείει, ξεγελώντας έτσι στο μάτι.
«Ο άξονας των σκεπασμένων στεγών ευθυγραμμίζεται τέλεια με το νησί Σχίζα προς το νότο και ένα χωριό προς τα ανατολικά. Μια άλλη απαίτηση ήταν να σχεδιάσουμε τη διαρρύθμιση που να ενεργοποιεί όλη την περιφέρεια του κτιρίου, αντί να ευνοεί μόνο την πανοραμική θέα στη θάλασσα», δήλωσε ο Lalis στο Dezeen.

Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

Βότανα της Ελληνικής γης, συλλογή και επεξεργασία



Σάββατο 17 Ιουνίου 2017 ώρα 12:00- 14:00
κτήμα Σαρωνικού 50, Ανάβυσσος
Το φαρμακείο της Μεσογείου από το μποστάνι, τον αγρό, τη γλάστρα ή το μανάβη, στην κουζίνα σας. Τα πιο βασικά αρωματικά και φαρμακευτικά φυτά στο μικροσκόπιο.
  • ​ιδιότητες θεραπευτικών φυτών
  • συλλογή
  • τρόποι διαχείρισης και αποθήκευση
  • συνταγές
  • ​γευστική δοκιμή
  • σ​ημειώσεις και γνωστικό υλικό
​ για τα βασικότερα από αυτά

Κόστος: 15€
Εισήγηση: Σοφία Κανέλλου, Διαιτολόγος- Διατροφολόγος MSc

Μπορείτε να δηλώσετε τη συμμετοχή σας και στις υπόλοιπες δραστηριότητες ή να εκδηλώσετε ενδιαφέρον για τις δραστηριότητες που ξεκινούν από Οκτώβριο εδώ

Περισσότερες πληροφορίες και επικοινωνία : www.siniditidiatrofi.gr και στο τηλέφωνο 6940715140

Αρχέγονες ελιές....



από δημοσίευμα του ΜΑΝΟΥ ΚΑΠΑ στον ιστοχώρο της ΠΕΕΓΕΠ
Σύμφωνα με την μυθολογία η θεά Αθηνά έδωσε μια ήμερη ελιά στους Αθηναίους που φύτρωσε στο βράχο της Ακρόπολης δίπλα στο Ερέχθειο. Οι Αθηναίοι μαθαίνουν να την καλλιεργούν και δίνουν στην πόλη τους το όνομα της Αθηνάς. Μέχρι τότε φιλονικούσε με τον Ποσειδώνα για να την διεκδικήσει.
Από την πρώτη ελιά που χάρισε η Αθηνά δημιουργήθηκαν οι δώδεκα ελιές που αντιστοιχούν στις δώδεκα πύλες της. Από αυτές δημιουργήθηκε ο Ελαιώνας, το ιερό δάσος για του Αθηναίους.
Όπως αναφέρει ο Αριστοτέλης στην Αθηναίων Πολιτεία όποιος κακοποιούσε ή ξερίζωνε ελιά από τον Ελαιώνα καταδικάζονταν ακόμη και σε θάνατο. Το λάδι απ’ αυτές τις ιερές ελιές μαζευόταν και “τοις ταμίαις παραδίδωσι εις Ακρόπολιν”. Οι ταμίες που φύλαγαν το λάδι, το μοίραζαν στα Παναθήναια στους αθλητές για ν’ αλείφουν τα κορμιά τους. Από το ίδιο λάδι έδιναν και οι αθλοθέτες στους αθλητές. Όπως έχει υπολογιστεί για την γιορτή των Παναθηναίων απαιτούνταν κάθε τέσσερα χρόνια περίπου 70 τόνοι λάδι.
Παρότι σήμερα τα ίχνη του αθηναϊκού Ελαιώνα είναι ελάχιστα, η Ιερά Οδός από τη δεκαετία του `50 τον έχει κόψει στη μέση. έκοβε στη μέση η Ιερά Οδός. Εκεί η στάση λεωφορείων “Ιερή Ελιά”, δίπλα στην παλιά Αθηναϊκή Χαρτοποιία, μας θυμίζει λίγο από την παλιά αίγλη του Ελαιώνα.

Η συμπαθής τάξις των Ολυμπιακών




Του Γιάννη Σχίζα

Δημοσιεύεται στην ΑΥΓΗ της 17.6.17
Στην  πρόσφατη παρουσίαση του βιβλίου «Ερυθρόλευκη τρέλα» του Κώστα Κρεμμύδα  στο «Πόλις Καφέ»   , επόμενο ήταν  να αναδυθούν  μνήμες αθλητικού και λαογραφικού χαρακτήρα, ανάμικτες  με ικανές δόσεις  σκανδαλο-λογίας . Εμένα πάντως  με διασκέδασε ιδιαίτερα  η υπόμνηση του εγχειρήματος    «ευπρεπισμού» του γηπεδικού λόγου , περί τα  τέλη της  δικτατορίας… Τότε και  παρά το εγχείρημα ,  οι μεν εκφωνητές δεν βολεύτηκαν  με εκφράσεις του τύπου «λακτίζει την σφαίρα εκτός παιδιάς» , οι δε  βωμολόχοι δεν προσέλαβαν   τους καλούς τρόπους που υποδείχθηκαν από τον  Γιάννη Καλαϊτζή σε μια   γελοιογραφία   :  Π.χ., «ρε αυνανιστή  διαιτητή,   συνουσιάζεσαι»… Και τελικά τα ποδοσφαιρικά ήθη  αποδείχτηκαν   διατηρητέα,  αν κρίνω από ένα   σύνθημα που άκουσα    χρόνια μετά , από χορωδία υπερδεκακισχιλίων φιλάθλων : «Γαμιέται - ο ΠΑΟ -  κι η Λεωφόρος»…

Γενικά η αθυροστομία   συνευρίσκονταν με  δόσεις μεγαλοστομίας – όπως με την εξωδιοικητική προαγωγή του Δομάζου σε Στρατηγό  ή με την μαρξίζουσα προμετωπίδα  παλιάς  βορειοελλαδίτικης εφημερίδας   : «Ο ΠΑΟΚ βαδίζει στο δρόμο των ιστορικών πεπρωμένων του»… Ή  ακόμη με τα διαλαμβανόμενα σε ένα  αφήγημα του Β.Τσιαμπούση στην «Παρέμβαση» της Κοζάνης, όπου οι αφικνούμενοι  σιδηροδρομικώς ΠΑΟΚτζήδες  στην Αθήνα, μάζευαν  πέτρες από τις σιδηροδρομικές γραμμές (προφανώς για  συλλεκτικούς λόγους…)οπότε μετά τις διαμαρτυρίες κάποιου   υπαλλήλου,  ο αρχηγός της κομπανίας  βεβαίωσε   ότι οι  πέτρες θα ξαναμπούν στη θέση τους εάν κερδίσει η ομάδα, «στο  λόγο της ΠΑΟΚτζίδικης τιμής του» …

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Η Ιστορία ως Ιδεολογία :Το παράδειγμα της ιστορίας οικονομικών θεωριών




Γράφει ο Κώστας Λάμπος


«Όλος ο πνευματικός και ηθικός βίος των ανθρώπων
δεν είναι παρά η αντανάκλαση των οικονομικών
φαινομένων στον ανθρώπινο εγκέφαλο»
Ζαν Ζωρές
"την ιστορία  δημιουργούν οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, ως εργαζόμενες κοινωνίες, αλλά τη γράφουν, την ξαναγράφουν, την διαγράφουν, την παραγράφουν, την παραχαράσσουν και την διασκευάζουν όπως τους συμφέρει με τη βοήθεια των ιστοριογράφων οι εκάστοτε νικητές και φυσικά σε βάρος των ηττημένων δημιουργών της"
Τζωρτζ Όργουελ, 1984

Υπάρχουν δυό βασικές κοσμοθεωρητικές προσεγγίσεις του κόσμου και της πραγματικότητας, της κίνησης και της εξέλιξής της, συνεπώς και της ιστορίας. Η φυσική-υλιστική αντίληψη με θεμελιωτές τους Ίωνες Φιλοσόφους που θεωρούν ότι ο κόσμος είναι αυθύπαρκτος, αποτελείται από ύλη και ενέργεια και υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει χωρίς να χρειάζεται δημιουργό και η ιδεαλιστική αντίληψη με θεμελιωτή τον Πλάτωνα που θεωρεί τον κόσμο αντικατοπτρισμό και δημιούργημα κάποιας υποτιθέμενης ‘αρχέτυπης Ιδέας’ ‘ενός πάνσοφου και παντοδύναμου δημιουργού’, του λεγόμενου ‘θεού’, όπως τον αποκάλεσαν οι δημιουργοί του, τα σκοταδιστικά και εξουσιαστικά ιερατεία στην προσπάθειά τους να τον βάλουν ως φετίχ δικό τους, ως παρένθετη ιδέα και ως εκτονωτή εντάσεων μεταξύ αυτών και της χειμαζόμενης κοινωνίας[1].
Υπάρχει, επίσης, μεγάλη διαφορά μεταξύ της αντικειμενικής-πραγματικής ιστορίας και της ιστοριογραφίας. Και πολύ περισσότερο, υπάρχει διαφορά, μεταξύ ιστορίας και χρονολογικής συμβαντολογίας και γεγονοτολογίας. Μεταξύ τού τι είναι η ιστορία, τού ποιος δημιουργεί και τού ποιος γράφει την ιστορία, με δεδομένο ότι η ιστοριογραφία δεν γράφει, αλλά καταγράφει όσα και ότι αυτή θεωρεί πηγές και στοιχεία ιστορίας. Σε σχέση με αυτό το ερώτημα τίθεται το επόμενο που αναφέρεται στον ποιον βλάπτει και στο ποιον ωφελεί η υποκειμενική και σκόπιμα ‘πειραγμένη’ ιστορία και ποιος ο ρόλος της ιστοριογραφίας η οποία εξαρτάται από την επιστημονική επάρκεια, την αντικειμενικότητα και την αξιοπιστία του συγγραφέα της.

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

Ελευθεριακές διαδρομές: Επιλεγμένα κείμενα του Μάρραιη Μπουκτσιν





Επιλογή, επιμέλεια, εισαγωγή: Τζάνετ Μπίελ
Πρόλογος στην ελληνική έκδοση: Δημήτρης Ρουσσόπουλος
Μετάφραση: Θοδωρής Καρυώτης – Γιώργος Στεφανίδης
Σχήμα: 15Χ23 • Σελίδες: 384 • Τιμή: 28 ευρώ • ISBN 978-960-9797-59-7
Αυτή η συλλογή επιλεγμένων κειμένων μάς δίνει μια ολοκληρωμένη εικόνα της σκέψης του Μάρεϊ Μπούκτσιν, ενός από τους σημαντικότερους διανοητές του ελευθεριακού ρεύματος.
Ευρύτερα γνωστός από τη συσχέτιση οικολογίας και ριζοσπαστικής πολιτικής σκέψης, ο Μπούκτσιν ήταν ο πρώτος που εισήγαγε, στο σώμα των ιδεών που ονόμασε «κοινωνική οικολογία», την πρόταση ότι μια ελευθεριακή κοινωνία θα πρέπει να είναι ταυτόχρονα και οικολογική.
Τα κείμενά του καλύπτουν πέντε δεκαετίες και ένα μεγάλο εύρος θεμάτων· ειδικότερα εκείνα πάνω στην επαναστατική φιλοσοφία, την πολιτική και την ιστορία, παρ’ ότι είναι λιγότερο γνωστά στο ευρύ κοινό, αξίζουν τη μέγιστη προσοχή μας.
Παρ’ όλη την κριτική του στάση τόσο απέναντι στον μαρξισμό όσο και απέναντι στον αναρχισμό, η πολιτική του φιλοσοφία –γνωστή ως ελευθεριακός δημοτισμός– συνδυάζει τα καλύτερα στοιχεία του μαρξισμού και του αναρχισμού για τη δημιουργία των αναγκαίων χειραφετητικών εργαλείων με σκοπό το χτίσιμο μιας ελευθεριακής εναλλακτικής.
Συστατικό στοιχείο όλου του έργου του είναι η αναζήτηση δρόμων για την αντικατάσταση του σημερινού απάνθρωπου καπιταλιστικού συστήματος από μια κοινωνία πιο ορθολογική και ανθρώπινη.